«ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ»

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΩΝ «ΝΕΟΦΑΝΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ»

Πρωτοπρ. Κυριακού Τσουρού, Γραμματέως της Σ. Ε. επί των αιρέσεων

περιοδικό Διάλογος, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2005, τεύχος 41

     Κατά καιρούς έχουν δει το φως της δημοσιότητος περιπτώσεις που παρουσιάζουν ζωντανά τις καταστροφικές συνέπειες σε άτομα και οικογένειες από την δραστηριότητα των «νεοφανών αιρέσεων». Αρκετές φορές έχομε γίνει μάρτυρες οικογενειακών δραμάτων όταν οι περιπτώσεις αυτές φθάνουν στις αίθουσες των δικαστηρίων. Όχι άδικα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο διαπιστώνει στο Ψήφισμα του το 1996, ότι «ορισμένες σέκτες επιδίδονται σε παράνομες ή εγκληματικές δραστηριότητες και σε παραβιάσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου». Άλλωστε, πολλές από τις σέκτες χαρακτηρίζονται συνήθως ως «καταστροφικές λατρείες» ή «ομάδες χειρισμού του νου», γιατί έχει διαπιστωθεί ότι αλλοιώνουν και καταστρέφουν την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Στη συνέχεια θα παραθέσουμε ελάχιστα δείγματα τέτοιων «περιστατικών», που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον Τύπο. Σ' αυτά, βεβαίως, πρέπει να προσθέσει κανείς και πληθώρα άλλων παρόμοιων «περιστατικών» που καθημερινά γίνονται γνωστά από τα ίδια τα θύματα των αιρέσεων ή τις οικογένειες τους στο Γραφείο της Ιεράς Συνόδου ή στην Π.Ε.Γ. Από τα «περιστατικά» αυτά γίνεται φανερό μέχρι ποίου σημείου ελέγχονται η ζωή και οι πράξεις των θυμάτων των διαφόρων σεκτών, ότι καταργείται η ελευθερία του προσώπου και καταταστρατηγούνται βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα.

α) το πρώην Κ.Ε.Φ.Ε. (σήμερα «Ελληνική Εκκλησία της Σαηεντολογίας») δίνει την έξης γραπτή εντολή: «Αν οι γονείς σου ζητήσουν να τους επισκεφθείς, πες τους ότι θα κάνεις αυτό μόνο αν διαβεβαιώσουν ότι ο Αλεβιζόπουλος δεν είναι εκεί. Μην τους δίνεις ακριβή χρόνο, αλλά καν' τους γνωστό ότι θα περάσεις για δείπνο μόλις βρεις το χρόνο. Η επίσκεψη σου θα πρέπει να γίνει μαζί με ένα φίλο (όχι μέλος της αποστολής η ένα μη γνωστό Σαηεντολόγο). Δεν πρέπει να γνωστοποιήσεις την επίσκεψη εκ των προτέρων, καθώς αυτό τους δίνει χρόνο να αυτοσχεδιάσουν. Απλώς εμφανίσου και πήγαινε τους φρούτα η ο,τιδήποτε άλλο ανάλογα με τα έθιμα και πες τους ότι είσαι ευτυχισμένη που τους βλέπεις κ.λπ.» (Απογευματινή της Κυριακής, 13/9/97).

Το θύμα καταλήγει μάρτυρας κατηγορίας κατά των γονέων του, όταν το Κ.Ε.Φ.Ε. τους σύρει στα δικαστήρια (13/5/97).

Οι γονείς, καταθέτουν στο δικαστήριο ότι: «Εγκατέλειψε την εργασία της και το σπίτι της από τη στιγμή που ενεπλάκη με το σωματείο και αφού τελείωσε τα δικά της χρήματα ζητούσε διαρκώς οικονομική ενίσχυση από τους γονείς της. Ακολούθως διαπιστώθηκε σημαντική αλλαγή στην προσωπικότητα της και την συμπεριφορά της, με έντονη επιθετικότητα απέναντι στους γονείς της, ενώ από την πλευρά του το σωματείο την κατεύθυνε για "χειρισμό" (τρόπο αντιμετώπισης) των γονέων της και μέσω του "Γραφείου Ειδικών Υποθέσεων"» (Απογευματινή της Κυριακής, 4/1/98).

Και η απόφαση του Εφετείου Αθηνών, για την διάλυση του Κ.Ε.Φ.Ε. (10.493/1997) γράφει: «Απεδείχθη πλήρως ότι η συμμετοχή στο σωματείο συνεπάγεται για το μέλος αλλαγή στην προσωπικότητα του, στη συμπεριφορά του έναντι των τρίτων και κυρίως στις σχέσεις του με την οικογένεια του, οι όποιες, μερικές φορές, αποκόπτονται τελείως, λόγω αντιθέσεως των τελευταίων με την Σαηεντολογία, εγκατάλειψη των σπουδών του και πλήρη αφοσίωση στο σωματείο» (Απογευματινή της Κυριακής 4/11/98). Διαπίστωση: η οργάνωση διέλυσε μιά ακόμη οικογένεια.

β) με αυτεπάγγελτη δίωξη του Εισαγγελέα δικάζεται για άσκηση προσηλυτισμού ο αρχηγός της οργανώσεως «Χάρε Κρίσνα» (6/11/97). Ο κατηγορούμενος είναι απών. Παρόντες μόνον οι δικαστές και οι γονείς ενός άτυχου παλληκαριού, που παγιδεύτηκε από τις δοξασίες της ομάδας και βρίσκεται από χρόνια σε κοινόβιο τους στο εξωτερικό. «Οι γονείς κάθονταν δίπλα δίπλα, κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου και κοίταζαν με αγωνία τα πρόσωπα των δικαστών, σαν να περίμεναν από την απόφαση τους να γυρίσει πίσω στο σπίτι το παιδί τους... σε κάποια στιγμή της δίκης, όταν κατέθετε η μητέρα του θύματος της παραθρησκευτικής ομάδας, η Πρόεδρος του Δικαστηρίου είπε: "Μα εδώ ο γιος σας λέγει, ότι είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του στο κοινόβιο".

Η ολιγογράμματη μητέρα κοίταξε την Πρόεδρο σιωπηλή για λίγο κι υστέρα είπε: "Μα πως μπορεί να είναι ευχαριστημένος, όταν έχει χρόνια να δει τους γονείς του, να στείλει ένα γράμμα η να κάνει κάποιο τηλεφώνημα; Ο γιος μας από τότε που έμπλεξε μ' αυτούς, ούτε ενεργεί ούτε αποφασίζει μόνος του. Ό,τι του είπαν, αυτό λέει... πως μπορεί να είναι ευχαριστημένος, όταν μας είπε μιά φορά από τις λίγες που επικοινώνησε μαζί μας, ότι εμείς δεν είμαστε γονείς του, αλλά το μέσο που χρειάστηκε για τη μετενσάρκωση του στη Γη;"» (περιοδ. Διάλογος, τ. 13, σ. 15).

γ) η Γαλλίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου κ. Claire Champollion, που είχε την ατυχία να μπλέξει ο γυιός της με την «Ενωτική Εκκλησία» του νοτιοκορεάτη ψευδομεσσία σαν Μυούγκ Μούν, γράφει για την εμπειρία της: «Το καλοκαίρι του 1975 πέθανε ο άνδρας μου... η είδηση για τον θάνατο του άνδρα μου εστάλη στα μέλη της αιρέσεως του Μούν στην Ιαπωνία και στην Κορέα. η απάντηση ήταν: "Βλέπετε, πέθανε επειδή μας πολέμησε' βρισκόταν σε συμμαχία με τον Σατανά". Βεβαίως ο γιος μου δεν ήλθε στην κηδεία του πατέρα του» (π. Άντ. Άλεβιζοπούλου, «Αντιμετώπιση των αιρέσεων», σ. 52). η αίρεση δεν του επέτρεψε να επιτελέσει ένα ύψιστο ανθρώπινο καθήκον.

δ) «Είχαν γνωριστεί όταν ακόμα πήγαιναν σχολείο. Έκαναν παρέα και ερωτεύτηκαν παράφορα. Φυσικό επακόλουθο, ο γάμος. Γρήγορα απέκτησαν δυο παιδιά και η οικογενειακή τους ζωή κυλούσε χωρίς προβλήματα. τα χρόνια περνούσαν κι' εκείνοι, πάντα αγαπημένοι. Κάποια στιγμή όμως τα πράγματα άλλαξαν... η σύζυγος, λέει ο άνδρας της, εμφάνισε μιά τάση για ανεύρεση πιθανών παιδικών λαθών τα όποια, κατά την αντίληψη της, μπορεί να είχαν ασκήσει σημαντική επιρροή στις σχέσεις τους.

Ό άνθρωπος κόντεψε να τρελλαθεί, αφού η κατάσταση στο σπίτι του συνεχώς χειροτέρευε... Άρχισε να πηγαίνει (ή σύζυγος) σε ψυχολόγους και σε κάποια οργάνωση, σε κάποιο σύλλογο με τον τίτλο "Αρμονική Ζωή". Εκεί γινόταν ανάλυση διαφόρων θεμάτων μεταφυσικής και παραψυχολογίας. Παραμελούσε εντελώς τα οικογενειακά της καθήκοντα από κάθε άποψη. Διέθετε ατελείωτες ώρες στην παρακολούθηση σεμιναρίων, όπως τα έλεγε, στο άκουσμα κασετών και στην ανάγνωση βιβλίων που της είχαν χορηγήσει.

Ό σύζυγος προσπαθούσε με υπομονή, στην αρχή να αντιληφθεί, πως και γιατί η μητέρα των παιδιών του είχε ουσιαστικά χάσει το ενδιαφέρον της για την οικογενειακή ζωή και την ευτυχία τους.

Κάποια μέρα η γυναίκα του του είπε ότι ο σύλλογος αυτός την έστειλε σε κάποιο κέντρο μασάζ, διότι είχαν διαπιστώσει πως διέθετε βιοενέργεια την οποία έπρεπε να μεταδίδει και σε άλλους.

Τότε μη αντέχοντας άλλο τα πρωτόγνωρα καμώματα της γυναίκας του της έθεσε το δίλημμα: «Λοιπόν, τι θέλεις; "Αρμονική Ζωή" - βιοενέργεια και μασάζ η ... την οικογένεια μας; η απάντηση φαίνεται πως δόθηκε αμέσως: "Αρμονική Ζωή".

Επακολούθησαν μεγάλοι καυγάδες, που ολοένα φούντωναν... η συμβίωση συνεχιζόταν, αλλά φυσικά υπό αντίξοες συνθήκες, όταν κάποιο βράδυ, σε περίοδο διαγωνισμών των παιδιών τους, ορθά-κοφτά του είπε: "Να φύγεις για πάντα"... ο σύζυγος έχασε κάθε ελπίδα πλέον μετά το νέο "χαστούκι". Χάθηκαν τα πάντα για πάντα. Η οικογένεια διαλύθηκε οριστικά» (Λοιπόν, 28/11/96).

Κάθε γκουρού έχει τον «πρώτιστο λόγο» ακόμη και μέσα στην οικογένεια και δεν διστάζει να «καθοδηγήσει» το θύμα στην διάλυση της.

ε) Μιά δεκαπεντάχρονη με την εξαδέλφη της πήγαν να κάνουν φροντιστήριο αρχαίων ελληνικών σε μιά καθηγήτρια. Όμως η καθηγήτρια ήταν «μάρτυρας του Ιεχωβά» και παράλληλα με το μάθημα αρχαίων έκανε στα δύο κορίτσια και «Γραφική μελέτη». τα παιδιά δεν ανέφεραν τίποτε στους γονείς τους. Κάποτε η συμπεριφορά τους άρχισε να είναι διαφορετική και προκλητική συγχρόνως, όσον αφορά στα θρησκευτικά θέματα. Άρχισαν οι καυγάδες και στα δύο σπίτια. Όταν ανακάλυψαν την αλήθεια άρχισε και το δράμα των δύο οικογενειών. Κανένας σεβασμός στους γονείς. «Πατέρας μου είναι ο Ιεχωβά και αδέλφια μου οι μάρτυρες και σπίτι μου η οργάνωση», ήταν η απάντηση. Η οικογένεια διαλύθηκε τελείως. ο πατέρας αρρώστησε, η μητέρα κλονίστηκε ψυχικά, ο αδελφός έφυγε από το σπίτι γιατί δεν άντεχε την όλη κατάσταση. Η εξαδέλφη, μόλις έγινε 18 ετών, έφυγε κι' αυτή από το σπίτι και αφοσιώθηκε στο «έργο» της εταιρίας «Σκοπιά», αδιαφορώντας για την οικογένεια της. Οι γονείς της αρρώστησαν βλέποντας το παιδί τους αγνώριστο, εχθρικό, αδιάφορο και συγχρόνως με απαιτήσεις για περιουσία και χρήματα. Η άγνοια, για άλλη μιά φορά, έφερε το κακό.

στ) Σύζυγος, επιστήμονας, επιτυχημένος επαγγελματικά προσηλυτίστηκε στην νεοπροτεσταντική αίρεση των Πεντηκοστιανών. Τα προβλήματα στην μέχρι τότε αρμονική οικογενειακή ατμόσφαιρα δεν άργησαν να παρουσιασθούν. Τα λοιπά μέλη της οικογένειας αρνιόντουσαν να τον ακολουθήσουν. Ο σύζυγος όμως ήθελε να γίνει «ποιμένας», κι' αυτό εσήμαινε ότι και η σύζυγος του έπρεπε να γίνει πεντηκοστιανή, πράγμα στο όποιο αντιδρούσε η ίδια. Αποτέλεσμα: η διάλυση της οικογένειας, με όλα τα παρεπόμενα, κυρίως για τα ανήλικα παιδιά.

ζ) Ανύποπτη κοπέλλα προσηλυτίστηκε στην οργάνωση του «Μω», «Τα παιδιά του Θεού» η «Η οικογένεια». Στην παραθρησκευτική αύτη οργάνωση η πορνεία είναι «λατρεία του Θεού». Έπρεπε να «ψαρεύει» στον Χριστό ψυχές προσφέροντας το σώμα της. Αποτέλεσμα: Δέκα παιδιά με διαφόρους περιστασιακούς συντρόφους. στο τέλος, ψυχοσωματικό ράκος γύρισε στην μητέρα της ζητώντας την ανασυγκρότηση της και την σωτηρία της.

η) «Τον πατέρα μου, ναι τον σκότωσα. Άλλα θα ξαναγυρίσει. Μού το υποσχέθηκε. Όλοι θα ξαναγυρίσουμε στη γη. Με τον ένα η με τον άλλο τρόπο. Με μιά ή άλλη μορφή».

Αυτά είναι τα λόγια του 18χρονου πρωταγωνιστή ενός δράματος που κυριολεκτικά συνεκλόνισε την Γαλλία πριν λίγα χρόνια. Ενός απίστευτου δράματος, όπου ο οπαδός της ινδουϊστικής ομάδος «Τα παιδιά του Κρίσνα», ο 45χρονος Φελισιέν Μπικάο, έβαλε τον γιό του Κλεμάν, 18 χρονών, να τον σκοτώσει, μπροστά στα μάτια της κόρης του Φλοριάν, 20 χρονών, για να αποδείξει και στους δυό, ότι μπορούσε να μετενσαρκωθή.

Ο νεαρός είπε στους αστυνομικούς -και η αδελφή του επιβεβαίωσε τα λόγια του- ότι ο πατέρας του τον βοήθησε τοποθετώντας ο ίδιος το όπλο στον κρόταφο του: «Τώρα τράβηξε, του είπε, δεν φοβάμαι αφού θα επιστρέψω στη γη». «Καταλαβαίνετε, μας είπε, αν δεν πεθάνω δεν θα μπορέσω να μετενσαρκωθώ. Πάμε στο δωμάτιο του Κλεμάν. Όταν μετενσαρκωθώ, θα καθαρίσω εγώ τα αίματα». «Ήμασταν υπνωτισμένοι, λέει η Φλοριάν. το όπλο εκπυρσοκρότησε... ο πατέρας μου ήταν νεκρός. Δίπλα ο αδελφός μου φώναζε: "Ράμκι –χα-ράμα, σήκω πάνω, σήκω πάνω"! Μού ήταν αδύνατο να κλάψω...» (περ. Διάλογος, τ. 10, σ. 13).

Η αλλοίωση και αχρήστευση της ανθρώπινης προσωπικότητας μέσα στις ομάδες της «Νέας Εποχής» είναι εμφανής.

θ) και μιά τελευταία περίπτωση, πάλι από τον χώρο των «χιλιαστών»:

«Παντρεύτηκαν από έρωτα το 1986. Δυό χρόνια μετά απέκτησαν ένα γιό, τον Γιώργο. η έγγαμη συμβίωση ήταν αρχικά αρμονική. τα πρώτα σύννεφα στη σχέση τους εμφανίστηκαν το 1990, όταν εκείνη αποφάσισε να αλλάξει θρησκεία και από Χριστιανή 'Ορθόδοξη να ασπαστεί το δόγμα των "μαρτύρων του Ιεχωβά".

Τελικά, οι διαφορές στα θρησκευτικά τους "πιστεύω" αποδείχθηκαν αγεφύρωτες, με αποτέλεσμα να λυθεί ο γάμος και ένα χρόνο αργότερα να πάρουν διαζύγιο. Κύρια αιτία ήταν η μεταστροφή των θρησκευτικών πεποιθήσεων της συζύγου.

Από εκεί και μετά αρχίζει ένας δικαστικός μαραθώνιος για το ποιος θα αναλάβει, με απόφαση δικαστηρίου, την επιμέλεια του ανήλικου Γιώργου. Οι δικαστές που ασχολήθηκαν με την υπόθεση, τόσο στο Εφετείο Αθηνών, όσο και στον Άρειο Πάγο, είχαν να αντιμετωπίσουν ένα σοβαρό νομικό δίλημμα: Παραβιάζεται ή όχι η θρησκευτική ελευθερία, εάν η επιμέλεια του παιδιού ανατεθεί στο χριστιανό πατέρα και όχι στη μητέρα, εξαιτίας της επιλογής της να αλλάξει θρήσκευμα;

Η βασική δοξασία των "μαρτύρων του Ιεχωβά", που απαγορεύει στους οπαδούς του δόγματος τη μετάγγιση αίματος, ενέχει κινδύνους για τη σωματική υγεία του παιδιού. Έτσι τα δύο δικαστήρια κατέληξαν στην ίδια απόφαση: το παιδί πρέπει να μεγαλώσει με τον πατέρα του» (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 13/9/1998).

Μιά ακόμη οικογένεια διαλύθηκε εξαιτίας της εμπλοκής ενός εκ των μελών της στα πλοκάμια μιας εταιρείας, που κατασκευάζει «δόγματα» για να εκμηδενίσει τις πνευματικές αντιστάσεις των οπαδών της.

Ποιος, τελικά, είναι το θύμα σ' όλες αυτές τις περιπτώσεις; ο Γιώργος; τα δέκα παιδιά της ανύπαντρης μητέρας; Οι δυό μοναχικοί γονείς στο εδώλιο για τους Κρίσνα; Οι γονείς που έμπλεξαν με την Σαηεντολογία; Ή οι γονείς των κοριτσιών στο φροντιστήριο των αρχαίων ελληνικών; Βεβαίως, θύματα είναι όλοι αυτοί, αλλά όχι μόνον. Πρωτίστως θύματα είναι όλοι εκείνοι που παγιδεύτηκαν στα καλοστημένα δίκτυα των παραθρησκευτικών, ολοκληρωτικών και «καταστροφικών» ομάδων. και μαζί τους, θύματα είναι οι γονείς τους, οι σύζυγοι τους, τα παιδιά τους, τα αδέλφια τους, οι οικογένειες τους και γενικά η κοινωνία μας, η οποία δέχεται όλες αυτές τις εγκληματικές επιθέσεις και προσβολές. από τις λίγες περιπτώσεις στις όποιες αναφερθήκαμε νομίζουμε ότι γίνεται ολοφάνερο το πόσο καταστροφική για το άτομο και το κοινωνικό σύνολο μπορεί να αποβεί η δραστηριότητα των νεοφανών αιρέσεων.

Ασφαλώς, υπάρχουν βαθειά και ποικίλα αίτια που οδηγούν τον σύγχρονο άνθρωπο και μάλιστα τον νέο, στις ατραπούς της απώλειας. Είναι η αυτονόμηση του από τον Θεό, αποτέλεσμα της υπεροψίας του για τις τεχνολογικές κατακτήσεις του, η αναζήτηση νοήματος ζωής, ο υπαρξιακός φόβος, η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα στην οποία ζει, η περιέργεια, η άγνοια κ. ά. π.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι δικές μας ευθύνες. Η χαλαρωμένη ή διαλυμένη οικογένεια, που οδηγεί τους νέους στην αναζήτηση υποκατάστατου της, η έλλειψη γνώσεως της πίστεως μας και άρα ουσιαστικής εντάξεως μας στην Εκκλησία, η αρνητική εικόνα του Θεού, που μερικές φορές προβάλλουμε, η πτώχεια μας σε ζωντανά πνευματικά πρότυπα ζωής κ. ά. Έξ άλλου, η ασπόνδυλη παιδεία των παιδιών μας και η ελλειμματική ενασχόληση μας με την ορθή διαπαιδαγώγηση τους, δημιουργούν συνθήκες «υψηλού κινδύνου» γι' αυτά. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι τα καθήκοντα μας ως γονέων εξαντλούνται στο να προσφέρουμε στα παιδιά μας μόνον ό,τι έχει σχέση με την μόρφωση τους, την σωματική και επαγγελματική τους εξασφάλιση και την άνετη διαβίωση. Και έρχεται μερικές φορές το ανεπιθύμητο: «Κεραυνός εν αιθρία»!

Είναι ανάγκη, λοιπόν, να ασχοληθούμε σοβαρά όλοι μας, με ένα υπαρκτό πρόβλημα. ο τρόπος αντιμετωπίσεως του, είτε προληπτικά είτε θεραπευτικά, πρέπει να είναι ανάλογος με τον χαρακτήρα του και αφού εκτιμηθή η σοβαρότητα του και το επείγον του πράγματος. Όσον αφορά στην δική μας ευθύνη, η άτυφη αυτοσυνειδησία μας ως 'Ορθοδόξων Χριστιανών, δηλαδή ως μελών της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και η συνειδητή ένταξη μας στην 'Εκκλησία και συνάμα, η ορθή και επαρκής κατήχηση μας στα θέματα της Πίστεως, έχουν εν πολλοίς την δύναμη να προφυλάξουν εμάς, τα παιδιά μας και την σύγχρονη οικογένεια από την απειλητική δραστηριότητα των νεοφανών αιρέσεων και των παραθρησκευτικών ομάδων της «Νέας Εποχής».