Χριστιανός Γιατρός: Εικόνα η Εικονική Πραγματικότητα

Σπύρος Λαζάρου M. D.

       Η δημιουργία είναι ο πρώτος Οίκος της Λατρείας του Κυρίου, όπου ο άνθρωπος από την ώρα της ποιήσεως του, ιερουργεί καθημερινώς και αδιαλείπτως το μυστήριο της αγαθότητας και της αγαπήσεως του Θεού για τα πλάσματά Του. Είναι ο Ιερέας, ο Προφήτης και ο Βασιλέας στη δημιουργία και για τη δημιουργία του Θεού. O Χριστιανός άνθρωπος, μέτοχος της χάριτος της κένωσης του Χριστού, γίνετε δια του Πνεύματος, συνεργός του Θεού στη διακυβέρνηση του κόσμου.

Η ανάδειξη της ομορφιάς της κτίσης συνίσταται στην εκκλησιαστική του πρόσληψη και την ευχαριστιακή του χρήση. Ο Χριστιανός άνθρωπος, δεν έχει εξουσία επί του κτιστού κόσμου: έχει μια διακονική ευθύνη εντός του κόσμου και υπέρ του κόσμου, ως λόγος της χάρης και της μέριμνας μάρτυρας του Θεού, για τη ζωή όλων αδιακρίτως των δημιουργημάτων.

Mόνο μέσα απ’ αυτήν την χαρισματική-διακονική σχέση του ανθρώπου με την Δημιουργία, γνωρίζεται η πραγματική και ουσιαστική ευθύνη του γι’ αυτήν. Στην πραγματικότητα το μέλλον του κόσμου ως κτίσεως αλλά και ως ιστορίας, εξαρτάται από την αγιότητα των Χριστιανών, από την πιστότητα στα αξιώματα τους (του ιερέα, του προφήτη και του βασιλέα), σε τελευταία ανάλυση, από την τέχνη της αγάπης να αγιάζουν τον κόσμο και να τον στρέφουν προς τον Θεό. Αυτό που ονομάζουμε χριστιανική ηθική, συνήθως με νομικά κριτήρια, δεν ορίζεται στα στενά όρια της ατομικής καθαρότητας, στην κατάκριση των σαρκικών αμαρτημάτων: αλλά εκφράζεται με την ευθύνη και την αγάπη, την τιμιότητα και την θυσία για τον κόσμο, που παραμένει εντελώς ανυπεράσπιστος χωρίς την υπεράσπιση του ανθρώπου. Στην πραγματικότητα δεν μιλούμε για ηθική αλλά για ήθος, για έναν τρόπο ζωής που κυριαρχείται από την ελεύθερη αγάπη προς τους πάντες και τα πάντα και όπου υπάρχει μόνο η δοξολογική και ευχαριστιακή χρήση του κόσμου και είναι αυτό που δίνει στον κόσμο ένα ανώτερο προορισμό, την πραγματική ανθρωπολογική διάστασή του.» Είναι στάση ζωής στην στάση του θανάτου.

Η Σάρκωση είναι η νέα δημιουργία: το έργο που τελειώνει τον σκοπό της πρώτης δημιουργίας, τη ματαίωση του οποίου μηχανεύτηκε ο διάβολος, δια της ανταρσίας του πρώτου ανθρώπου κατά του Θεού.

     Ο διάβολος διαβάλει και αυτό είναι ο θάνατος: μια βία που αποσυνδέει, χωρίζει, διαλύει, διασπά, διαφθείρει, διαβρώνει κάθε πτυχή της ζωής, κάθε σχέση. Όπως το σκοτάδι, το κακό είναι μη ων. (Γι’ αυτό και ο Χριστός μας λέει να μην αντισταθούμε στο κακό γιατί του δίνεις έτσι υπόσταση.) Το κακό έγκειται στην προαίρεση μας, στην παράχρηση και κατάχρηση.

Στον θάνατό του ο ίδιος ο εαυτός του ανθρώπου δεν υφίσταται πια ως ολότητα αλλά ως διαλυμένο ων. Η συνείδηση του γίνετε πλαστή. Δεν βλέπει τον εαυτό του και όλοι την κτίση στην καθολικότητα τους, δηλαδή στην ενότητα ή σχέση της, αλλά βλέπει τον εαυτό του και τα πράγματα, ακόμα και τον Θεό, αυτονομημένα, ατομικά, ιδιωτικά. Για να αυτονομηθεί εντελώς από την κτίση που τον συνδέει με τον δημιουργό του αποδρά στον κόσμο των ιδεών. Φτιάχνει διανοητικά εργαλεία (θρησκεία και ιδεολογίες) και οργανώνει την κοινωνία του υποταγμένη στις φαντασιώσεις του. Αποσυνθέτοντας την ανθρώπινη φύση σε φαντασιακά εννοιολογικά κομμάτια όπως ‘σώμα’ και ‘ψυχή’, παράγει αξίες, νομοθετεί, δημιουργεί δομές εξουσίας.

Τις αξίες τις μεταφέρει σε φαντασιακούς χώρους εφευρίσκοντας έτσι το χρήμα. Σήμερα που δεν έχει ούτε αντίκρισμα, το μέσον συναλλαγής (το χρήμα) είναι ο κύριος τρόπος της πλήρους εξουσίας του ανθρώπου πάνω στην κτίση του Θεού. Δημιούργησε και ο άνθρωπος το άυλο. Όλα τα εργαλεία του ανθρώπου έχουν μια σχέση με την φύση αλλά όχι το χρήμα και δη το άυλο χρήμα το οποίο όχι μόνο παράγεται την στιγμή που δανείζεται αλλά δανείζεται και με τόκο. Το χρήμα ανήκει στον καίσαρα γιατί ανήκει στο χώρο της εξουσίας και της βίας και εάν δεν υπήρχε η αγάπη για το χρήμα θα έπαυε να υπάρχει. Το χρήμα είναι το μέσον που ο άνθρωπος έχει φανταστεί ότι θα τον βοηθήσει να κυριεύσει τον κόσμο. Και ενώ ο Θεός προκαθόρισε όρια στην αύξηση των πάντων, μόνο ο τοκογλύφος/τραπεζίτης δεν έχει όρια. Σε λίγο θα του ανήκουν όλα.

Από το διχασμένο άτομο στις αξίες, στην ηθική, στα οικονομικά, στην πολιτική, στον πόλεμο, υπάρχει μια αλυσίδα αυξανόμενης βίας. Ο άνθρωπος παραμένει εικόνα Θεού και ζει ως προφήτης, ιερέας και βασιλιάς αλλά προς την δόξα του ανθρώπου. Διψά για την θέωση αλλά υπό τους δικούς του όρους θα την φτάσει.

Τα κράτη, η Βαβέλ που δημιουργεί δεν είναι παρά η οργανωμένη απειλή της βίας και ο τρόπος βίος του πεπτοκώτα ανθρώπου. H δικαιοσύνη του δεν είναι παρά η αναδιανομή της βίας. Τα οικονομικά του είναι φθόνος και κλοπή. Ο πολιτισμός του είναι μια εκλεπτυσμένη ειδωλολατρία και η θρησκεία του ένας μηχανισμός που καλύπτει την βαθύτατη άρνηση του σταυρού και της αγάπης ως τρόπος ζωής.


      Ούτε η Βασιλεία του Θεού ούτε του Διαβόλου είναι στάσιμες. Και οι δυο εξελίσσονται. Και οι δυο βασιλείες έρχονται ως φως, η μια κτιστό και η άλλη άκτιστο. Μπορούμε να τις διακρίνουμε.... Πολλοί πιστοί ακόμα σκιαμαχούν με απογυμνωμένες και εξευτελισμένες αιρέσεις όπως τον παπισμό και τον προτεσταντισμό αγνοώντας την αίρεση που γέννησε αυτές και που συνεχίζει να γεννά αιρέσεις. Σε αυτή την αίρεση κολυμπάμε όλοι. Αυτή είναι η ανθρωποθεία, η αυτονομημένη λογική του ανθρώπου. Και στον ναό αυτής της αίρεσης πάσχουμε όλοι να στείλουμε τα παιδιά μας. Αυτό είναι το σχολείο. Εκεί σπέρνεται η αμφιβολία. Εκεί απομυστηριοποιητε η ζωή. Εκεί αποεκκλησιοποιήτε η θεολογία μας. Το πανεπιστήμιο σήμερα είναι η “alma mater” ή τρέφουσα μάνα, όχι η Εκκλησία. Το πανεπιστήμιο σήμερα δίνει άσυλο, όχι η Εκκλησία. Στο πανεπιστήμιο σήμερα έχουμε το κέντρο της σωτήριας γνώσεις/επιστήμης και της ιστορίας – δυο μεγάλα σκάνδαλα της εποχής – και όχι στην Εκκλησία. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας γίνεται όλο και πιο περιθωριοποιημένη, και η πίστη μετατρέπεται σε θρησκεία και το μυστήριο σε μυστικισμό.

Για τον σύγχρονο κόσμο δεν υπάρχει μυστήριο. « Όλα είναι ζήτημα επιστημονικής συλλήψεως και εξηγήσεως, ανθρώπινης παντογνωσίας και παντοδυναμίας. Μπορούμε δια της αυτονομιθίσας γνώσεως, να εισχωρούμε και να περιπατούμε στην καρδιά των όντων, να βιάζουμε και να παραβιάζουμε τις μυστηριώδεις και θαυμαστές λειτουργίες τους. Η αυθάδεια αυτή οδηγεί στην κακοποίηση και τη βεβήλωση, την αποιέρωση και την αποσύνθεση της δημιουργίας. Ιδιαίτερα η παρέμβαση της αποθεωμένης τεχνικής και επιστήμης και μάλιστα της ιατρικής στην καρδιά του κάθε μυστηρίου ανατρέπει τις σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό και τον κόσμο. Οι άνθρωποι δεν περιμένουν πια ευαγγελικά θαύματα, αλλά εμπιστεύονται την επιστημονική και τεχνολογική βοήθεια, προκειμένου ν’ απαλλαγούν από τον πόνο η την κάκωση των ποικίλων ασθενειών τους.» Αρνούνται την αρρώστια γιατί θυμίζει την θνητότητα μας. Δεν θέλουμε θεραπεία και ίαση για να αναστηθούμε σε καινούργια ζωή όπως ο Λάζαρος αλλά για να επιστρέψουμε στον θάνατο, στην ίδια ζωή που είχαμε πριν.

Είμαστε κλεισμένοι στον αυτάρκη και αυτονομημένο κόσμο μας, «που δεν θέλει πια ν’ακούσει τη φωνή του Χριστού ή να δεχτεί την παράκληση Του. Όλα είναι αυτονόητα και δεδομένα, όλα κατασκευάζονται και παρασκευάζονται. Στη θέση των ευαγγελικών θαυμάτων βάζουμε τη μαγεία των επιστημονικών και τεχνολογικών θαυμάτων, μια μαγεία που μας τοποθετεί μπροστά σε νέα διλήμματα και απορίες. Έτσι ασθενείς και υγιείς περιφέρουμε την ένδεια η τη μάταιη ελπίδα μας στον ψευδοπαράδεισο των θαυμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας, αίροντας μόνοι, χωρίς την χάρη, το σταυρό και την οδύνη του κόσμου τούτου. Το αποτέλεσμα είναι ο τρόμος να μεγαλώνει, η ζωή να βυθίζετε σ’ ένα αβυσσαλέο κενό, επειδή η ζωή απογυμνώνεται και αλλοτριώνεται από τη χάρη του Θεού, ή η επιστήμη και η τεχνολογία εναντιώνεται στη σοφία του Θεού.

Απωλέσαμε την ταπείνωση η την πίστη, που είναι το θαύμα ενός Θεού που κενώνεται και υποφέρει για να μπορούμε στο μυστήριο της θεανθρωπινότιτάς Του να υπομένουμε τις οποιεσδήποτε περιστάσεις και τις οποιεσδήποτε καταστάσεις του κόσμου τούτου. Το θαύμα δεν είναι ν’απαλλαγούμε από την ασθένεια και τον πόνο της, αλλά να κατέχουμε τη χάρη για να μπορούμε να τα υποφέρουμε και να ανακαλύπτουμε τη χαρισματικότητά τους. Το θαύμα είναι να είσαι με τον Θεό η να μη σε χωρίζει τίποτε από την αγάπη του Χριστού, ούτε η θλίψη, ούτε η χαρά, ούτε η ασθένεια ούτε η υγεία, ούτε ο θάνατος ούτε η ζωή.»

Στην πτώση η εικόνα χωρίσθηκε από την ουσία, η αλήθεια από την πραγματικότητα. Έτσι ενώ η αρρώστια και ο θάνατος είναι πραγματικότητα, δεν είναι η αλήθεια της ζωής. Η σταύρωση, όμως, έκανε και τα δυο οδούς. Και «...ο πόνος δεν είναι το κακό αλλά η συντριβή του κακού. Ο πόνος υψώνετε σε καθημερινή οδό του Θεού για τον χριστιανό άνθρωπο, ο οποίος δια της μετάνοιας, και προηγουμένως της αισθήσεως της αμαρτίας και της πλήρως συνειδητοποιήσεως της ανθρώπινης καταστάσεως του, αίρει τον σταυρό της επιστροφής του στον Θεό, δια της κοινωνίας των παθημάτων και της αναστάσεως του Χριστού του, στο πρόσωπο του Οποίου, το αγαθό, η αλήθεια και η ομορφιά, έχουν την τέλεια ενεργό αποκάλυψη τους.

Δυστυχώς η ιατρική, όπως και η πολιτική δεν αποφεύγει τον πειρασμό να γίνετε διαχειριστής της ανθρώπινης ασθένειας η δυστυχίας, της τραγικής αδυναμίας η απελπισίας του ανθρώπου. Το κέντρο και στην ιατρική δεν είναι ο καθόλου άνθρωπος και βέβαια η συμπάθεια με την ασθένεια του, η συμμετοχή στους πόνους των ασθενειών του. Το ενδιαφέρον περιορίζετε στην περίπτωση η στο περιστατικό του κάποιου ασθενούς, στη συνήθη η τεχνοκρατική άσκηση της ιατρικής ειδικότητας. Λησμονούμε ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα Θεού και όταν φέρει στίγματα αμαρτιών και σημεία ασθενειών. Και ότι το σημαντικό είναι να μην πάψουμε να βλέπουμε τον άνθρωπο πέρα από την αμαρτία η την ασθένεια του, να υποτάσσουμε τα πάντα στην διακονία του πόθου του ανθρώπου, για μια ζωή πέρα από την αμαρτία και το θάνατο. Ο άνθρωπος δεν είναι το «ζωών» της ανατομίας, η ζωή δεν είναι το «αντικείμενον» του μικροσκοπίου. Ο άνθρωπος πραγματοποιείτε στην άπειρη υπέρβαση του ανθρώπου και η ζωή τελειώνετε στην ελευθερία της από τη ζωή.» Εάν η ζωή είναι μια διαδοχή θανάτου, ο θάνατος είναι η αρχή της ζωής. «Πρώτοι οι ιατροί οφείλουν να εκπλήσσονται και να ταπεινώνονται ενώπιον αυτών των αληθειών, του θεολογικού μυστηρίου του ανθρώπου και της εσχατολογικής προοπτικής της ζωής, ώστε όλη η γνώση και η προσοχή τους να ελκύετε από αυτές και όλη η επιστήμη και η μέριμνα τους να μιμείται τη θεια φιλανθρωπία, απέναντι στην απορία του ανθρώπου για την ασθένεια και την ελπίδα του για θεραπεία: για τη σωτηρία του προσώπου του και τη μετάληψη της αληθινής ζωής.»

     Ο άνθρωπος όμως θέλει να θεωθεί με τους δικούς του όρους. Και ενώ ο Θεός μας παραχώρησε την επιστήμη και την ιατρική λόγο της πνευματικής μας ασθένειας να οικονομήσουμε τον συνάνθρωπο μας στην ασθένεια του, εμείς την μετατρέψαμε σε μέσον θανάτου και εκμετάλλευσης. Την εξαντλούμε στην βαρβαρότητα της εμπάθειας μας και του χρήματος. Ένα σύστημα, συνήθως βία στην βία, καρπός η δέσμιος του όλου τραπεζικού εταιρικού φεουδαλιστικού συστήματος. Σήμερα οι ιατρικές σχολές, η έρευνα τους, τα νοσοκομεία, τα ιατρικά περιοδικά και ότι έχει σχέση με την ιατρική ολοένα και περισσότερο ελέγχονται από ένα και μοναδικό κριτήριο και αυτό είναι το κέρδος των μετόχων. Οι αριθμοί ευημερούν και αυτό φτάνει. Στήνεται και διογκώνεται, και επιτρέπεται γιατί οι άνθρωποι θέλουν μάγους και όχι ιατρούς. Θέλουν θαύματα αλλά όχι μυστήριο, θέλουν ευτυχία αλλά όχι σταυρό. Αλλά και οι ιατροί θέλουν εξουσία και όχι διακονία. Προτιμούν να σταυρώνουν και όχι να σταυρωθούν. Ο σταυρός δεν χωρίζει τον χρόνο, χωρίζει τις σχέσεις. Ή σταυρώνω το εγώ μου, δηλαδή την εμπαθή σχέση με τον εαυτό μου, και κινούμαι αγαπητικά προς τον άλλον, ή προβάλω το εγώ μου στον άλλο, σταυρώνοντας αυτόν. Πως αλλιώς εξηγείται η επισήμανση πολλών καθηγητών όπως της Barbara Starfield, πολυβραβρευμένη καθηγήτρια του πανεπιστημίου του Johns Hopkins, που μας λέει ότι η ιατρική είναι η τρίτη αιτία θανάτου πλέον στην Αμερική το 2000 με πάνω από 225,000 θανάτους σε μια μελέτη όπου χειρίστηκε πολύ συντηρητικές μεθόδους χρησιμοποιώντας μόνο νοσοκομειακά στοιχεία. Το επαναβεβαίωσε σε άρθρο της το 2005. Ενώ στην Αμερική πέθαναν 10,000 άνθρωποι από ναρκωτικά, και τα ΜΜΕ μας στρέφουν σε αυτά, πέθαναν 106,000 άνθρωποι από επιπλοκές φάρμακων. Πέθαναν άλλοι 88,000 από νοσοκομειακές λοιμώξεις και σε περισσότερες από 7,500,000 άσκοπες επεμβάσεις πέθαναν 32,000 άνθρωποι. Πλήθος άρθρων στο NEJM, JAMA, Archives of Internal Medicine, Lancet και άλλα επισημάνουν την παράδοση της ιατρικής σε τεράστια χρηματο-οικονομικά συμφέροντα που κατευθύνουν την έρευνα, την ιατρική εκπαίδευση με επιστημονικά εξελιγμένο μάρκετινγκ και διαφήμιση, έτσι ώστε να διαστρέφεται η επιστήμη, η εκπαίδευση και η ενημέρωση.

Ακόμα και περιοδικά όπως το Newsweek του Ιουνίου του 2006, επισημαίνουν από συνεντεύξεις καθηγητών μεγάλων πανεπιστημίων της Αμερικής ότι οι 85 – 90 % των ιατρικών πράξεων δεν έχουν καμία σοβαρή η αποδεδειγμένη ιατρική βάση. Όλοι γνωρίζουμε το Vioxx σκάνδαλο που κόστισε την ζωή μερικών χιλιάδων ανθρώπων όπου εσκεμμένα γιατροί και διευθυντές του FDA σκοπίμως έκρυβαν μελέτες για την επικινδυνότητα του. Τώρα ήρθε και η σειρά των στατίνων όπως δημοσιεύθηκε 1/08 στο Businessweek. Είναι γνωστό πλέον ότι το NEJM ήταν συνένοχος στην απόκρυψη στοιχείων που έδειχναν την απάτη τον φαρμάκων αυτών, την απάτη της χοληστερίνης και τον απατηλό τρόπο που χειρίζονται τα στατιστικά και το μάρκετινγκ οι φαρμακευτικές εταιρίες, χρηματίζοντας διάσημους γιατρούς. Σχεδόν όλοι οι ιατροί τον πάνελ που θέτουν οδηγίες χρήσεις, δόσεις κτλ για φάρμακα χρηματίζονται από της ίδιες εταιρίες.

Ένα μεγάλο μέρος άσκοπων επεμβάσεων είναι οι καισαρικές. Υπάρχει κατακραυγή διότι οι καισαρικές έχουν φτάσει το 24% στην Αμερική ενώ στην Δανία είναι μόλις 8%. Τι να πούμε για την Ελλάδα που έχει φτάσει το 60%?! Είναι γνωστό ότι όποτε έχουν γίνει απεργίες γιατρών που κράτησαν πάνω από 1 μήνα η θνησιμότητα έπεσε από 18 έως 50 %. Σας λέω εάν προσθέσουμε στις στατιστικές μας περί ορίου ζωής και τις εκτρώσεις η ιατρική είναι κύρια αιτία μείωσεις του ορίου ζωής. Στην ιατρική εάν ρωτήσεις «γιατί» αρκετά θα φτάσεις στο χάσμα της πίστης.

Μελέτες δείχνουν ότι τα ποτάμια και οι λίμνες μας είναι γεμάτα οιστρογόνα και άλλες φαρμακευτικές ουσίες. Η πρώτη αιτία είναι τα αντισυλληπτικά από τα ούρα των γυναικών. Δεύτερη είναι οι ορμόνες που τρέφουν τα ζώα. Η Αμερικανική παιδιατρική εταιρία αντί να αναρωτιέται γιατί έχουμε τσουνάμι πρόωρης εφηβείας και να προκαλέσει τους ανθρώπους με το σοβαρό πρόβλημα που προκύπτει προτείνει απλός να αλλάξουν τα ‘φυσιολογικά’ όρια της έναρξης εφηβείας. Άλλες αιτίες είναι και τα πλαστικά. Εν το μεταξύ οι τελευταίες 5 μαζικές δηλητηριάσεις από τροφές στην Αμερική ήταν από ανθεκτικά μικρόβια. Είναι πλέον στο περιβάλλον.

Μόνο το Harvard έχει πάνω από 26 δισεκατομμύρια δολάρια σε δωρεές. Μαζί με το Texas Α&Μ, Hopkins, Stanford και Yale ξεπερνάνε μόνο αυτά τα 5 ιδρύματα τα 100 δις. Πληρώνουν εκατομμύρια σε μάνατζερ του Wall Street για να τα διαχειρίζονται. Η Wall Street συμμετέχει άμεσα στην βία που ασκείτε εναντίων κρατών και λαών.

Είναι φανερό ότι η ιατρική από διακονία αγάπης και ζωής μετατρέπεται ραγδαία σε διακονία θανάτου και εκμετάλλευσης. Για να καταλάβετε πως λειτουργεί η σημερινή ιατρική πρέπει να έχετε υπόψη την λογική του δίαιραι και βασίλευαι. Η CIA όταν θέλει να ρίξει, π.χ. μια κυβέρνηση δεν λέει στους χιλιάδες συνεργάτες της ότι αυτό θα γίνει. Το έργο το μοιράζει σε χιλιάδες κομμάτια όπου κανένας παρακάτω από την κεφαλή δεν βλέπει το όλο. Στο επί μέρους, τα κομμάτια όλα φαίνονται από μόνα τους καλά αλλά είναι το σύνολο που μετράει. Στο σύνολο όλες αυτές οι από μόνες τους αδιάφορες η και καλές πράξεις καταλήγουν σε μια τραγωδία. Κανένας μας δεν βλέπει το όλο. Νομίζετε ότι οι μαιευτήρες λένε στην γυναίκα ότι έχουν γκολφ στις πέντε και έτσι κάνουν την καισαρική;

Ιατρικοποιώντας τα πάντα η ιατρική στο τέλος θα εξαλείψει τον άνθρωπο. Οι ουτοπίες δεν αντέχουν την ατέλεια. Επειδή όσα κάνουμε και εμείς σήμερα θα αποδειχθούν βάρβαρα και λάθος και στο μέλλον θα γελάνε μαζί μας όπως γελάμε και εμείς με τις βδέλλες, πρέπει να θυμούμαστε ότι μόνο η αγάπη θα μείνει στο τέλος. Στο μυστήριο της αγάπης που είναι η ίδια η παρουσία του Χριστού πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας ως ιατροί.

Η αγάπη ξεφεύγει από τα γήινα, χωμάτινα ιδιοτελή δεσμά της όταν ακολουθεί την αλήθεια, η όταν την συνοδεύει η αλήθεια. Εάν η αλήθεια της αγάπης είναι η αποκατάσταση του μερισμένου ανθρώπου στην ολότητα ή καθολικότητα του, η ενότητα του είναι η σωτηρία του, τότε η ένταξη του επί μέρους στο σύνολο είναι καίρια διακονία των γιατρών.

Δεν υπάρχει περιστατικό. Πρέπει να εντάξουμε το πρόβλημα στην μεγαλύτερη αλήθεια της ζωής που όλοι ασθενούμε και στην υπέρτατη αλήθεια της βασιλείας του Θεού, της αιωνιότητας. Πρέπει να μην αποσυνθέτουμε/αποσυνδέουμε αλλά να τα βλέπουμε όλα στην ενότητα η καθολικότητα τους. Στην ενότητα η καθολικότητα σώζονται οι άνθρωποι και τα πράγματα γίνονται μέσων σωτηρίας. Τότε ο σταυρός καταλήγει στην ανάσταση. Τότε όλα είναι μια πορεία, μια οδός.

Η δύναμη της πραγματικής υγείας λοιπόν υπάρχει στην Εκκλησία, όχι ως ίδρυμα και νόμους αλλά ως τρόπος ζωής. Η πραγματική υγεία αφορά τον όλο άνθρωπο και αρχίζει με την μετάνοια και αποκατάσταση της ευχαριστιακής σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό.

«Όμως η εποχή μας μαρτυρεί ότι η πρόοδος μας εκπίπτει σε οπισθοδρόμηση και ο πολιτισμός εκφυλίζετε σε βαρβαρότητα. Παρά τούτα σεβόμαστε την ανθρώπινη πρόοδο και τον ανθρώπινο πολιτισμό, επειδή μέσα τους κρύβουν τον πόνο και το μόχθο των ανθρώπων. Αλλά ο άνθρωπος βρίσκετε πέραν και πάνω από την πρόοδο και τον πολιτισμό, και εάν αρκεστούμε σε αυτά, δεν παύουν να αυξάνουν τα προβλήματα και τα ερωτήματα, όταν μάλιστα η πρόοδος και ο πολιτισμός στρέφονται εναντίον του ανθρώπου, η τον θεωρούν αντικείμενο επιστήμης και έρευνας. Σήμερα μάλιστα, απολαμβάνοντας τη πρόοδο μας, μιλούμε για πολιτισμό των ασθενειών η για ασθένειες του πολιτισμού, για τις οποίες η ιατρική φαίνεται απροετοίμαστη και θα πειραματίζεται για πολλά χρόνια.

Η Ιατρική και η «σωτηρία» που προσφέρει, στο όνομα των τεχνοκρατικών εξελίξεων, γίνεται όλο και περισσότερο μια τεχνοκρατική επιστήμη. Όταν δηλαδή τα τεχνητά μέσα, παρά την τεράστια συμβολή τους, αποκρύπτουν η απομακρύνουν την άμεση, προσωπική η αγαπητική σχέση ανάμεσα στον ιατρό και τον ασθενή. Και το κρίσιμο σε αυτή τη σχέση είναι το πως ο ιατρός ή η ιατρική κατανοεί την ασθένεια και τη θεραπεία, η πως απαντά στις εναγώνιες η τραγικές απορίες του ανθρώπου για την ασθένεια και τη θεραπεία. Επειδή και τα δυο δεν είναι δυο αποχωρισμένα επιστημονικά αντικείμενα ή δυο περιστασιακές πλευρές της ζωής του ανθρώπου. Είναι γεγονότα οριακά για τον άνθρωπο, στην μεταπτωτική κρίση και υπέρβαση της κρίσεως του. Ο άνθρωπος είναι καθολικά ασθενής και αναζητά την καθολική θεραπεία του. Όλοι είμαστε άρρωστοι και όλοι έχουμε ανάγκη θεραπείας. Η ασθένεια είναι η καθολική κατάσταση της πεπτωκυίας ανθρώπινης φύσεως και η θεραπεία η καθολική αποκατάσταση της ανθρώπινης φύσεως, στη συνάντηση της με τη μυστηριακή χάρη, όπου συντελείται ο καθολικός αγιασμός της υπάρξεως, της ψυχής και του σώματος.

Η ιατρική δεν μπορεί να είναι απλώς ένα έργο για την αμφίβολη επιβίωση του ανθρώπου, αλλά ένα κοίταγμα μέσα από την καρδιά του ανθρώπου, από τον όλο άνθρωπο του μυστήριου της όντως ζωής που χαρίζετε στην κοινωνία, δια της ασκήσεως, με το Θεό. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε τι είναι η ζωή, αν αυτή δεν εκφράζετε μέσα από την υπέρβαση της, μέσα δηλαδή από τον θάνατο, από το θάνατο του θανάτου, μέσα από εκείνο που θεωρείται παλαιό η θνητό στον άνθρωπο και που κέντρο του είναι η αμαρτία, όταν «δια της αμαρτίας εισήλθεν ο θάνατος εις τον κόσμων;

Και όταν μπορούμε να θεραπεύουμε προσωρινός την ασθένεια, το φοβερό ερώτημα περί θανάτου παραμένει. Αυτό για τους ιατρούς αποτελεί απαίτηση να θεολογούν και να ανθρωπολογούν, να πιστεύουν στο Χριστό για να πιστεύουν στον άνθρωπο. Η θεολογία δεν είναι υπόθεση ή καθήκον των ειδικών, αλλά το χάρισμα ή αποστολή των πιστών, ως ζωή εν το Λόγω. Έτσι υψώνεται η ύπαρξη του πιστού σε μιαν εκκλησιαστική και λειτουργική και αποστολική πράξη. Επειδή τότε μπορούμε να υπερνικούμε τον άκρατο επαγγελματισμό της επιστήμης μας η τις παγερές τεχνολογικές δυνατότητές της. Και κυρίως να συμπάσχουμαι και να συσταυρωνόμασται, να φιλανθρωπεύουμαι και να αγαπούμαι το συγκεκριμένο άνθρωπο στην οδύνη του προσώπου του, οδύνη για την αγιότητα και την αιωνιότητα. Το τέλος προς το οποίο όλα τείνουν, ο έσχατος σκοπός είναι το μυστήριο της αναστάσεως, ο έρωτας της οριστικής ελευθερίας, η αναμονή της τελικής σωτηρίας, που είναι η ανάσταση, η οριστική θεραπεία της ασθένειας, ως τελική νίκη πάνω στον θάνατο. Αλλ’ αυτό προϋποθέτει την ενσωμάτωση των πάντων στην Εκκλησία, που είναι ιατρείο και όχι δικαστήριο, το σώμα του μόνου Σωτήρος και μόνου Ιατρού Χριστού, η ζωντανή εικόνα του μέλλοντος αιώνος, της όγδοης μέρας της δημιουργίας, που εγκαινιάστηκε με το Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού.

Πόσο οφείλουμε οι ιατροί να μην εξαιρούμαι τον εαυτό μας από την πραγματικότητα της ασθένειας και την ανάγκη θεραπείας. «Μακάριος ο άνθρωπος ο γινώσκων την εαυτού ασθένειαν.» Είναι κυρίως η αίσθηση της αμαρτίας και η άσκηση απαλλαγής μας απ’ αυτήν. Να συνειδητοποιήσουμε ότι πραγματική ασθένεια είναι η απουσία της αγάπης, ο ατομισμός και ο εγωκεντρισμός, ο χωρισμός και ο αποχωρισμός, η μοναξιά και η απομόνωση. Και ότι η πραγματική θεραπεία είναι «η καθ’ υπερβολήν οδός της αγάπης», η παράκληση και η συμμετοχή, η συμπάθεια και η κοινωνία, η κένωση και η ενότητα. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματική κόλαση για τον άνθρωπο δεν είναι η ασθένεια και ο πόνος, που στο μυστήριο της Εκκλησίας μεταμορφώνονται σε γεγονότα χαρισματικά και αποκαλυπτικά. Είναι η άρνηση της αγάπης – του άλλου – η εγκατάλειψη και η απελπισία στην ασθένεια και τον πόνο. Και οι ιατροί είναι προφήτες του μυστηρίου η του θαύματος της αγάπης – και της διακονίας της – με την οποία πραγματοποιούμε και καταξιώνουμε τον άνθρωπο, τη ζωή και τη σωτηρία.

Μιλούμε για την αγάπη ως την μόνη πληρότητα και τελειότητα, γιατί οι ιατροί οφείλουν να αποδέχονται τις περιορισμένες επιστημονικές δυνατότητες τους απέναντι στον ασθενή η την ασθένεια. Η ζωή γίνετε ελεεινή ή άθλια όχι από τα πραγματικά βάσανα της, αλλά από το κενό του μέλλοντος.»

Άσκηση της αρετής είναι η βασική προϋπόθεση αυτής της οδού αλλιώς βγάζω απωθημένα στον ασθενή. Ζώντας την ιεροσύνη εις την οποία βαπτισθήκαμε και χριστήκαμε φανερώνομαι τον Ιησού. Θυσιάζοντας τον εαυτό μας για τον άλλο συμμετέχομε στο έργο του Χριστού. Το τάλαντο ή η κλήση της ιατρικής μεταμορφώνετε σε χάρισμα όταν γίνετε μέσων αποκάλυψης της βασιλείας του Θεού, τον Χριστό. Αυτή είναι και η αποστολή μας. Γιατρός είναι ιερέας όταν εξασκεί σωστά το χάρισμα του. Ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πράγματα – αρρώστια και αντιλήψεις. Πιστότητα στην διακονία του ιατρού είναι άγιο, Τα ιερά είναι συμβολικά. Ως εραστής της ομορφιάς, ο ιατρός θέλει να επανέρθει ο ασθενής στο αρχαίο κάλλος, που είναι η εικόνα του Εικόνος της ομορφιάς που είναι ο Ιησούς και όχι απλός να την καλλωπίσει. Σε αυτή την προοπτική πρέπει να βλέπει κάθε ασθενή. Με τον Παύλο προτιμούμε να είμαστε αρεστή στον Θεό και όχι στους ανθρώπους, η να υπακούμε τον Θεό πάνω από όλα. Ο ιατρός δεν βοηθάει τους ανθρώπους να τα βρουν με τον θάνατο αλλά αποκαλύπτει την αλήθεια για την ζωή και τον θάνατο για να σωθούν οι άνθρωποι από αυτή την αλήθεια. Δεν συμβιβαζόμαστε με τον θάνατο αλλά ζούμε την νίκη επί του θανάτου. Στο βάθος δεν υπάρχει θυσία διότι αυτό που είναι θυσία είναι ο ποιο φυσικός τρόπος ζωής – η αγάπη. Για αυτό η χαρά δια του σταυρού έρχεται. Άραγε δεν είναι και θυσία! Αν η θυσία συνοδεύεται από πόνο είναι λόγο της προσωρινής ανταρσίας της φύσης μας.

Η ασθένεια έχει αντιθεολογικές ή αντιπνευματικές ρίζες, ταυτίζετε με την αμαρτία η τα αμαρτωλά πάθη. Για τον ασθενούντα προέχει όχι η ιατρική μας βοήθεια, αλλά η ανθρώπινη συμπάθεια: να μην αφήσουμε τον ασθενούντα αδελφό μας μόνο, να μην υποφέρει και να μην πεθάνει μόνος. Όταν πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν όλα τα μέλη και όταν χαίρεται ένα μέλος, συγχαίρουν όλα. Έτσι ζει η εκκλησία.

Πρέπει να είμαστε έντιμοι στην επίγνωση των αδυναμιών η δυνατοτήτων μας, στην αναμονή ενός θαύματος η μιας ελευθερίας, που υπερβαίνει τα όρια της απλής θεραπείας, και που είναι κρυμμένη στην καρδιά του Θεού για τον καθένα άνθρωπο, για τον οποίο στο πέλαγος της αγάπης Του έχει προβλέψει κάτι το απείρως συγκλονιστικό: την Ανάσταση!»

«Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί, επισκέψασθε τας ασθενείας ημών, δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε ημίν.» Θεράπον, θεραπεία, θεραπευμένος. Θέρος. Θείος έρως. Η αρχή το μέσο και το τέλος. Ας λειτουργήσουμε έτσι ώστε και για μας να πουν, «Αθλοφόρε άγιε, και ιαματικέ (ονομα), πρέσβευε τω ελεήμονη Θεώ, ίνα πταισμάτων άφεσιν, παράσχη ταις ψυχαίς ημών.» Αυτοί είναι οι ιατροί της Εκκλησίας, οι εικόνες της Εικόνος. Αμήν.