ΟΛΙΓΑ ΨΗΓΜΑΤΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ, ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΜΑΣ
του κ. Αθανασίου Νεοφώτιστου, Επίτιμου Προέδρου της Π. Ε. Γ.

Στις 2 Μαΐου της χρονιάς που διανύουμε συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την κοίμηση του μακαριστού πατρός Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, ιδρυτού και Πνευματικού γέροντα της Π. Ε. Γ.
Οι συνεργάτες του που ζήσαμε δύο δεκαετίες μαζί του δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πότε πέρασαν τα χρόνια αυτά. Μάς φαίνεται ότι πέρασε από τότε μόνο μία ημέρα, ότι όλα τα γεγονότα της τελευτής του συνέβησαν σήμερα.

Ο ίδιος έλεγε πάντοτε ότι αποτελούμε όλοι ζώντες και τεθνεώτες μια πνευματική κοινωνία εν Χριστώ. Για τους πιστούς έλεγε, δεν υπάρχει διαχωρισμός των εν ζωή και των κεκοιμημένων. Όλοι του Κυρίου εσμέν είτε ζώμεν είτε αποθνήσκωμεν.
Για μας που τον ζήσαμε από κοντά σ’ όλες τις πνευματικές εκδηλώσεις και εξάρσεις και λατρευτικές συνάξεις είναι πάντοτε στη μνήμη μας, είμαστε μαζί του σ’ όποιο μέρος και χώρο βρεθούμε, τον αισθανόμαστε ότι πάντα μας οδηγεί και μας ευλογεί και πρεσβεύει για μας τώρα που έχει παρρησίαν ενώπιον του Κυρίου μας.
Ποτέ δεν είπαμε, δεν νοιώσαμε ότι τον χάσαμε, αλλά θεωρήσαμε και θεωρούμε τον εαυτό μας πάρα πολύ τυχερό που τον γνωρίσαμε. Η αείμνηστη πρεσβυτέρα του, Αντωνία, που υπήρξε η πιο πολύτιμη συνεργάτης του στο επίπονο, δύσκολο και μαρτυρικό έργο του, μου είπε δύο μέρες πριν την κοίμησή του στον προθάλαμο του Νοσοκομείου που νοσηλευόταν: Θα πω στα παιδιά μου, είπε, ότι δεν τον χάσαμε, αλλά θα δοξάζουμε το Θεό που τον είχαμε. Κι'  εμείς δεν λέμε ποτέ ότι τον χάσαμε αλλά πάντα λέμε: Δόξα τω Θεώ που τον είχαμε και τον έχουμε. Δόξα τω Θεώ, που μας χάρισε αυτό το δώρο να τον συναντήσουμε στην πορεία της ζωής μας.

Η αείμνηστη πρεσβυτέρα Αντωνία ήταν ένας άγγελος στη ζωή του. Στάθηκε στο πλευρό του με τη σιωπή της και με την ενεργό συμπαράστασή της αναντικατάστατος βοηθός και συνεργάτης του και τον βοήθησε με τον ανεπανάληπτο τρόπο της στην επιτυχία του μεγαλειώδους έργου του. Μού είπε κάποτε ο π. Αντώνιος: «Σκέπτομαι, αν δεν είχα την Αντωνία πρεσβυτέρα μου, αν θα μπορούσα να έχω αυτόν τον ελεύθερο απεριόριστο χρόνο στη διάθεσή μου, για το έργο που η Εκκλησία μου ανέθεσε».
Εκφράζουμε την απέραντη ευγνωμοσύνη μας προς την αείμνηστη πρεσβυτέρα Αντωνία Αλεβιζοπούλου, γιατί χάρη στη δική της συμβολή μπόρεσε ο πατήρ Αντώνιος να φέρει εις πέρας το μεγαλειώδες έργο του, τη μεγάλη του προσφορά στην Εκκλησία και στο Έθνος μας.
Θα μου επιτρέψετε, αγαπητοί αναγνώστες, να σάς αναφέρω ένα προσωπικό μου συναισθηματικό βίωμα δύο ημέρες πριν τη μακαρία κοίμησή της. Ζήτησε απ' όσους βρισκόμασταν δίπλα της, να της βάλουν, όσοι θα την ετοιμάσουν για το τελευταίο ταξίδι της, να της βάλουν στα χέρια της τον ξύλινο Σταυρό που δεν τον αποχωρίστηκε στη ζωή της ποτέ. Την κοίταξα με δέος και θαυμασμό και είπα μέσα μου. Εσύ Κυρά μας δεν έχεις ανάγκη να κρατάς κάποιο σημείο αναγνωρίσεως για να σου επιτραπεί η είσοδος. Για σένα οι πύλες του Παραδείσου θα είναι ολάνοιχτες και η υποδοχή σου πανηγυρική.

Τέτοιες ψυχές, όπως ο πατήρ Αντώνιος και η πρεσβυτέρα Αντωνία είναι για μας ο πολυτιμώτερος θησαυρός και η συνεχής εγρήγορσή μας για να μην ξεχνιόμαστε και ξεστρατήσουμε και χάσουμε τον προορισμό μας. Πάντα όταν άκουγα τον πατέρα Αντώνιο, όταν βίωνα μαζί του ανεπανάληπτες πνευματικές στιγμές πίστευα στην απόλυτη εφαρμογή στο πρόσωπό του, του νοήματος του Παλαμικού στίχου. Ένας μόνο μπορεί να δώσει νόημα στη ζωή μας. Έδωσε νόημα στη ζωή μας έτσι που όλοι όσοι τον ακολουθήσαμε στο κοπιαστικό έργο του να θεωρούμε τα χρόνια που ζήσαμε κοντά του ως το πολυτιμώτερο κομμάτι της επίγειας ζωής μας.
Επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά: Μεγάλη η προσφορά του στην Εκκλησία και στο Έθνος μας. Σ' όλη του τη ζωή δεν γνώρισε μια μέρα ξεκούρασης. Μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του είχε κάτι να πει, είχε κάτι να κάνει.
Μέσα από τη διακονία του, από τα γραπτά του, από τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματά του βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους βρίσκοντάς τους μέσα στο σκοτάδι της πλάνης και φέρνοντάς τους πίσω στο Χριστό. Ο Κύριος ευδόκησε να τοποθετηθεί ο π. Αντώνιος από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας στον τομέα του αντιαιρετικού έργου σε μια πολύ δύσκολη ώρα. Εκατοντάδες αιρέσεις, παραθρησκευτικές ομάδες και ψυχολατρείες κατέκλυσαν, τις δεκαετίες του 80 και 90 τη χώρα μας και συνεχίζουν τη δραστηριότητά τους, και απειλούσαν και απειλούν να τη μετατρέψουν σ’ ένα τεράστιο «πάζλ» αντιεκκλησιαστικό και ανορθόδοξο. Και ο πατήρ Αντώνιος αποτέλεσε και αποτελεί και σήμερα με τα συγγράμματά του τον κυματοθραύστη όλης αυτής της φουρτουνιασμένης θάλασσας.

Ο πατήρ Δημήτριος Staniloae, εξέχουσα μορφή της Εκκλησίας της Ρουμανίας, έγραφε για τον π. Αντώνιο το 1994, «Ολόκληρο το έργο του Έλληνος πατρός Αντωνίου μαρτυρεί μια ψυχή που φλέγεται από το ζήλο υπέρ της Ορθοδοξίας για εκείνο το μέρος του Χριστιανισμού που έμεινε δια μέσου του χρόνου παρ’ όλες της τρομακτικές επιθέσεις των εχθρών του, άγιο και άσπιλο. Πάντοτε ο Θεός διετήρησε για το Εαυτόν Του ένα υπόλοιπο, ένα άγιο μερίδιο, μεγάλους άνδρες για να φέρουν την αλήθεια στην τελική και κατά κράτος νίκη. Ο πατήρ Αντώνιος συγκαταλέγεται μεταξύ αυτών και γεμίζει την ψυχή μας από χαρά και ελπίδες βλέποντας πως η Άγια Ορθοδοξία έχει πάντοτε τους ευλογημένους αθλητές της».
Το έργο που επιτελούσε, το διακόνημά του στην Εκκλησία δεν ήταν καθόλου εύκολο. Αντιμετώπισε δυσκολίες, αντιξοότητες, ακόμη και διώξεις, πάντοτε με επιτυχία. Βλέποντας κανείς την ασίγαστη εργατικότητά του απορούσε πως μπορούσε αυτό το ασκητικό, το αδύνατο και ταλαιπωρημένο κορμί, με πολλές ασθένειες (ήταν ένα «μουσείο» ασθενειών) και την ελαχιστότατη όραση να κάνει τόσα πολλά πράγματα. Έγραφε σε άρθρο του, για τον π. Αντώνιο ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος. «Όταν πλησίαζα τον π. Αντώνιο, ιδίως τον τελευταίο καιρό και άκουγα από το στόμα του τις δυσκολίες που είχε, έμενα κατάπληκτος. Θυμάμαι μια φορά που μου έλεγε, ότι έγραφε και διάβαζε με την ελάχιστη όραση που του είχε απομείνει στο ένα μάτι αφού από το άλλο μάτι δεν έβλεπε καθόλου. Τότε έμεινα άφωνος. Στην περίπτωσή του ίσχυε ο λόγος του Χριστού στον Απόστολο Παύλο, «η γαρ δυναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β΄ Κορινθ. ΙΒ΄ 9). Ο θαυμασμός μου αυξήθηκε όταν μου έλεγε για την ασθένεια της πρεσβυτέρας του και γενικά τις δυσκολίες της οικογενείας του. Κι’ όμως εκείνος, παρά τους πειρασμούς, εργαζόταν ακάματα το δύσκολο και υπεύθυνο έργο που του ανέθεσε η Εκκλησία».

Πολλοί έχουν ασχοληθεί κι' έχουν γράψει βιβλία για τις αιρέσεις, όμως ο πατήρ Αντώνιος δεν «είδε» το φαινόμενο αυτό σαν θεωρητικός αναλυτής αποστασιοποιημένος από τα προβλήματα που δημιουργούν. Βίωνε καθημερινά τα δράματα που δημιουργούσαν οι αιρέσεις στις ψυχές των ανθρώπων που πλασμένες κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού, και μάλιστα σε ανθρώπους που είχαν δεχθή το Ορθόδοξο Βάπτισμα. Πονούσε αφάνταστα και έκλαιγε όταν έβλεπε ανθρώπους και ιδίως νέους που ακολουθούσαν τα παραπλανητικά κηρύγματα των διαφόρων αιρέσεων που με τις δοξασίες τους ακυρώνουν το μυστήριο της εν Χριστώ σωτηρίας. Αυτός ήταν κυρίως ο λόγος που τον έκανε, όταν ήταν στη Γερμανία, πανεπιστημιακός βοηθός στο Πανεπιστήμιο του Μuenster, να εγκαταλείψει αυτόν τον λαμπρό της πανεπιστημιακής επιτυχίας δρόμο και να βαδίσει «την οδόν την στενήν την τεθλιμένην των ποιμένων και να άρει τον Σταυρόν ως ζυγόν». Γράφει σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο «Αφιέρωμα» γι’ αυτόν, ο αδελφός του κ. Φώτης Αλεβιζόπουλος, διακεκριμένος νομικός: «Και ενώ όλα έδειχναν ότι του επεφυλάσσετο λαμπρή πανεπιστημιακή καριέρα, αντιλαμβάνεται τα τεράστια ποιμαντικά προβλήματα των Ελλήνων μεταναστών της Γερμανίας, παραιτείται από την πανεπιστημιακή του θέση, δέχεται την τεράστια πρόσκληση να υπηρετήσει τα προβλήματα αυτά και χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος στην πρωτεύουσα του ομοσπονδιακού κράτους της Γερμανίας, της Κάτω Σαξωνίας, αφού στο μεταξύ έχει νυμφευθεί την φοιτήτρια της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου, Αντωνία, που βαφτίστηκε Ορθόδοξη και στάθηκε πολύτιμη συνεργάτις, μοναδική θυγατέρα του προτεστάντη πάστορα Κάρλ Λέντς».

Οι δυσκολίες στην πορεία του προς τα γράμματα ήταν πάρα πολλές. Ήταν το 11 τέκνο (ο Βενιαμίν) της πολύτεκνης οικογένειας του Γεωργίου και της Παναγιώτας Αλεβιζοπούλου, αγροτών, ενός μικρού χωριού της Μεσσηνίας, την Καζάρμα. Ήδη όταν ενηλικιώθηκε κι’ έπρεπε ν’ ακολουθήσει Πανεπιστημιακή καριέρα σπούδαζαν και άλλα αδέλφια του και το σκεπτόταν πολύ να επιβαρύνει κι’ αυτός τους γονείς του, με ανώτερες σπουδές. Κάποτε σ’ έναν από τους νυκτερινούς περιπάτους που κάναμε οι δυό μας στο περιθώριο εκδηλώσεων, μου εκμυστηρεύθηκε το εξής περιστατικό: «Ήμουν στην Ιερά Μονή Βουλκάνου όταν τελείωσα το Γυμνάσιο και μια μέρα με ρώτησε ο Ηγούμενος. Γιατί δεν πας στην Αθήνα να δώσεις εξετάσεις στη Θεολογική Σχολή αφού έχεις τα προσόντα και δεν πρέπει να κρύψεις το ταλέντο σου; Του είπα στ’ αστεία ότι δεν έχω παπούτσια, εννοώντας βέβαια ότι δεν έχω οικονομικές δυνατότητες για να σπουδάσω. Την άλλη μέρα το πρωί βλέπω στο κελί κάτω από το κρεβάτι που κοιμόμουν ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια με αρκετά χρήματα μέσα. -Γέροντα, του είπα τι είναι αυτά; Ποιος τα έβαλε κάτω από το κρεβάτι μου; -Η Παναγία, λέει ο γέροντάς, σου τα έβαλε για να πας να σπουδάσεις. Βέβαια εγώ κατάλαβα ότι ο γέροντας έβαλε το χέρι του, όμως ήταν λειτουργός στο Μοναστήρι της Παναγίας και κάθε άρνηση υπακοής στο γέροντα θα ήταν άρνηση στο θέλημα της Παναγίας».

Θα κλείσουμε το μικρό αυτό αφιέρωμα, την φτωχή αυτή ωδή ευγνωμοσύνης και αγάπης προς τον πατέρα Αντώνιο, με τον τελευταίο στίχο από το ποίημα της στενής συνεργάτιδός του Νικολέτας Κατερινοπούλου με τίτλο «Κοιμήθηκες». (Δημοσιεύθηκε στο «Αφιέρωμα» της Π. Ε. Γ. )
                                                   «Πιό ζωντανός από ποτέ είσαι τώρα και νοιώθουμε τις πατρικές ευχές σου, να συντροφεύουν τη ζωή μας κάθε ώρα».