ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΗΣ «ΑΡΠΑΓΗΣ»

ΣΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ  Ε.Α.Ε.Π.

(Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής)

Μοναχής Αντωνίας Μανδελιά

     Οι Πεντηκοστιανοί αδελφοί μας, έχουν ανάγκη από πολλά μαθήματα για να μάθουν την Αλήθεια του Ευαγγελίου (Κασσέτα ομιλίας της Ε. Α. Ε. Π. , στις 7/3/2000). Καθημερινά ακούνε και μαθαίνουν, δυστυχώς όμως δεν συνειδητοποιούν σε ποιο «πνευματικό λάκκο» έχουν πέσει (Ψαλμ. ρμγ', 7). Γι’ αυτούς ομιλεί ο Απ. Παύλος όταν λέγει: «πάντοτε μανθάνωσι και εις επίγνωσιν αληθείας ου δύνανται ελθείν» (Β' Τιμ. , γ' 79).

Η απαίτηση της συνεχούς μελέτης υπαγορεύεται ενδόμυχα και από το γεγονός ότι τα βασικότερα δόγματα της, όπως αυτό της «Αρπαγής», υπόκεινται, λόγω του ενθουσιαστικού χαρακτήρος των, σε συνεχείς αλλαγές και παλινωδίες ημερομηνιών και εντάσεων αναμονής, όπως συμβαίνει και με τους «μάρτυρες του Ιεχωβά».

Έτσι, στο φύλλο της εφημερίδας «Χριστιανισμός», Μάρτιος 1986, στο κύριο άρθρο με τίτλο: «Το ρολόι του Θεού χτυπάει και προειδοποιεί» διαβάζουμε μια ερμηνεία του κδ' κεφαλαίου του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου όπου σαφώς επισημαίνεται ότι, ο Α' Παγκόσμιος πόλεμος είναι η «Αρχή των σημείων και των καιρών». Μάλιστα προτρέπεται ο αναγνώστης να «μετρήση» τα χρόνια από τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο έως τώρα προσθέτοντας 7080 χρόνια, δηλαδή μια Βιβλική γενεά (Ψαλμ. ς 89). Έχουμε λοιπόν 1914 + 80 = 1994 ή το πολύ πολύ 1918 + 80 = 1998. Άρα, λογικά, έχει παρέλθει το όριο μέσα στο οποίο θα έπρεπε να έχει γίνει η «Αρπαγή».

Παρεμπιπτόντως, η «Σκοπιά» των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», αναίσχυντα ψευδοπροφήτευσε, ότι το 1914 θα ερχόταν ο Ιησούς Χριστός στη Γη. Μετά από την παταγώδη διάψευση, επινόησε και διακήρυξε «καινούργιο φως»: ο Χριστός ήλε μεν αλλά. . . αοράτως, γι’ αυτό και δεν έγινε αντιληπτός. . . και όλα αυτά σε ευθεία αντίθεση με κάθε Γραφική αναφορά.

Πέρασαν 14 ολόκληρα χρόνια από τη δημοσίευση στον «Χριστιανισμό» και ο κήρυκας της ΕΑΕΠ κ. Φέγγος μας λέγει, δίχως αιδώ, ή έστω προβληματισμό, ότι τώρα πρέπει να μετράμε από το 1948! Δηλαδή 1948 + 80 = 2028! Έ πια, έχουμε αρκετό καιρό μπροστά μας για να γίνει η «Αρπαγή!» (Κασέτα της 7/3/2000, ΕΑΕΠ).
Δυστυχώς για τους οπαδούς της ΕΑΕΠ, η αιτιολογία αυτής της κατάφωρης δογματικής αλλαγής δεν είναι καν ανεπαρκής, είναι ανύπαρκτη!
Φαίνεται ότι οι Πεντηκοστιανοί κήρυκες και ποιμένες δεν μπαίνουν στον κόπο ούτε καν να θεμελιώσουν τις θέσεις τους: Έχουν την ακλόνητη πεποίθηση ότι αντλούν τα λεγόμενα τους από την καθαρή πηγή «στο βράχο» και όχι από «νερόλακκους» (Κασέτα ΕΑΕΠ στις 25/1/83).

Όμως, πως συμβαίνει στην ίδια κασέτα (7/3/2000), ο ίδιος κήρυκας πρώτα να μας επαναλαμβάνει ότι η «Αρχή των οδυνών» είναι ο Α' Παγκόσμιος πόλεμος και λίγο πιο κάτω να μας δηλώνει ότι πρέπει να «μετράμε τώρα από το έτος ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ το 1948»; Ως γνωστόν, το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε το έτος 1947. Τώρα, ένα πάνω ένα κάτω δε βαριέσαι! Και γιατί όλα αυτά, για ποιο λόγο;
Για κανένα ιδιαίτερο λόγο! Επειδή, λέει, «πολλοί παίρνουν το 1948 ως αρχή της μετρήσεως της γενεάς που θα ιδεί την Αρπαγή, και εμείς, λοιπόν παίρνουμε το 1948, ως αρχή μετρήσεως της τελευταίας γενεάς»!

Σπουδαία λογική, σπουδαία έμπνευση, το σπουδαιότερο, καθαρή επιφοίτηση του Πνεύματος. «Πολλοί παίρνουν το 1948, αυτό παίρνουμε και εμείς»!!
Έτσι εύκολα αλλάζει πεποιθήσεις η ΕΑΕΠ.

Θα μού πείτε το «σφάλλειν ανθρώπινον»! Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Το «σφάλλειν ανθρώπινον και το εμμένειν δαιμονικόν», προκειμένου περί αμαρτίας και αμετανοησίας και μάλιστα συγκεκριμένων ατόμων, δηλαδή ανθρώπων αδυνάτων. Όμως όταν πρόκειται για τις σωτήριες αλήθειες της Πίστεώς μας, που καθοδηγούν τη ζωή μας και επηρεάζουν την Σωτηρίας μας, τότε δεν χωρεί σφάλμα. Η Εκκλησίας στα θέματα της Πίστεως είναι αλάνθαστη και απλάνευτη. Η Εκκλησία είναι «ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας» (Α' Τιμ. γ' 15). Και η ΕΑΕΠ υποστηρίζει πως είναι «εκκλησία» και μάλιστα «αποστολική». Τα Δόγματα της Εκκλησίας είναι ασφαλείς δείκτες, φάροι, οδηγοί και οριοθέτες της Πίστεως, δια της οποίας σωζόμεθα. Πως όμως θα σωθή κανείς όταν αποδέχεται πλανεμένες δικασκαλίες;

Ας σκεφτούν λοιπόν σοβαρά οι πλανεμένοι αδελφοί μας της «Πεντηκοστής» ποια εκκλησία αλλάζει τα δόγματα της και ποια Εκκλησία εμμένει στην «άπαξ παραδοθείσαν πίστιν τοις αγίοις» (Ιούδα στχ. 3).

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΔΙΑΛΟΓΟΣ" ΤΕΥΧΟΣ 21 - 2000