Αναγεννημένοι Χριστιανοί
Aρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου, Δρος Θ.

     Οι Αναγεννημένοι Χριστιανοί είναι οι οπαδοί της «Αναγεννημένης Εκκλησίας τού Ιησού Χριστού» παρακλάδι της Ευαγγελικής Εκκλησίας. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι πρόκειται για μία αίρεση που την ύπαρξή της οφείλει στους Αμερικανούς Ευαγγελιστές και Πεντηκοστιανούς της Ν. Υόρκης των Η. Π. Α, που θεωρούνται ως κατ’ εξοχήν τα ιδρυτικά της μέλη. Χρησιμοποιούν τον τίτλο αυτό για να δηλώσουν την μεταστροφή τους από την αμαρτία στη δήθεν σωτηρία, που έγινε μετά από δήθεν προσωπική «αποκάλυψη» που δέχθηκαν, πως και οι ίδιοι ισχυρίζονται, από τον ίδιο Ιησού Χριστό μέσω τού Αγίου Πνεύματος. Οι οπαδοί της αίρεσης αυτής αποδέχονται την Αγία Γραφή και θεωρούν ότι κάθε τι που είναι εκτός αυτής αποτελεί ανθρώπινη επινόηση, υποκείμενη στο ανθρώπινο λάθος και στην αμαρτία. Στην Ελλάδα οπαδοί αυτής της αίρεσης δεν έχουν εμφανισθεί, εκείνο όμως που γνωρίζουμε είναι ότι υπάρχει στενή συνεργασία με τους Έλληνες Πεντηκοστιανούς.

   Στη διδασκαλία τους μιλούν και για άλλους «Αναγεννημένους Χριστιανούς» εκτός της δικής τους ομάδας. Μάς λέγουν, λοιπόν, ότι όλοι είναι δεκτοί στην ομάδα τους από οποιοδήποτε δόγμα και αν προέρχονται, μόνον να πιστεύουν πως το Άγιο Πνεύμα δεν είναι πανάκεια. Τι θέλουν, όμως, να μας πουν μ' αυτό; Πρεσβεύουν πως, αν πράγματι, το Άγιο Πνεύμα «εκχεόταν» αδιαλείπτως, από την Πεντηκοστή μέχρι την εποχή μας, σε κάθε χριστιανό, όπως διδάσκουν και πιστεύουν η Ορθόδοξος Εκκλησία, η Καθολική και ο Προτεσταντισμός, τότε θα ήταν ορατά με γυμνό μάτι τα ευεργετικά αποτελέσματα Αυτού. Κατά την άποψη, όμως, των «Αναγεννημένων Χριστιανών», αυτό δεν έχει συμβεί, γι' αυτό επιβάλλεται η χριστιανική διδασκαλία ν αναπροσανατολιστεί και να αυτοπροσδιοριστεί. Επίσης κάνουν λόγο για όλες τις παρεκτροπές που σημειώθηκαν στο χώρο της Εκκλησίας, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, για τις οποίες σημαντικές ευθύνες έχουν οι αντιγραφείς της Άγιας Γραφής με τα λάθη τους και τις παραποιήσεις τους. Το ίδιο μερίδιο ευθύνης επιρρίπτουν και στους Προκαθημένους των Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, που με τις πράξεις τους οδήγησαν και οδηγούν στον παραπέρα κατακερματισμό της μιας αδιαιρέτου αποστολικής και καθολικής Εκκλησίας που ίδρυσε ο Χριστός.

   Βασικό σημείο της διδασκαλίας της αίρεσης αυτής είναι η «Αναγέννηση». Ο δρόμος για να φθάσει ένας νεοφώτιστος της αίρεσης αυτής στην «Αναγέννηση», σύμφωνα με τη διδασκαλία τους, είναι να δεχθεί την αποκάλυψη τού Χριστού, να πιστέψει σ' Αυτόν, και να ομολογεί δημοσίως τι αποδέχεται τον Χριστό ως Υιού τού Θεού και πρωτίστως να λάβει το βάπτισμα τού Αγίου Πνεύματος. Η σωτηρία του στη συνέχεια είναι μία εύκολη και αυτόματη υπόθεση και μάλιστα χωρίς την τήρηση των εντολών τού Χριστού. Η δοξασία αύτη είναι μία από τις πιο βασικές διδασκαλίες των εντολών τού Χριστού. Ο ίδιος ο Χριστός μας είπε: «Μπείτε από τη στενή πύλη• γιατί είναι πλατιά η πύλη κι ευρύχωρη η οδός που οδηγεί στο χαμό, και πολλοί μπαίνουν απ’ αυτήν. Είναι στενή η πύλη και γεμάτη δυσκολίες η οδός που οδηγεί στη ζωή, και λίγοι είναι εκείνοι που τη βρίσκουν» (Ματθαίος Ζ' 13-14).

    Με αυτά τα λίγα που αναφέραμε συμπεραίνουμε ότι η διδασκαλία των «αναγεννημένων χριστιανών» κινείται στα ίδια πλαίσια με τη διδασκαλία των πεντηκοστιανών. Συνεπώς ο αναγνώστης κατανοεί ότι οι απόψεις των είναι ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστη μας.
Επίσης μνημονεύουμε στην παρούσα αναφορά για την αίρεση αυτή και τη σχέση που υπάρχει και διατηρεί ο πλανητάρχης με την «Εκκλησία» αυτή, καθώς και πολλοί πιστεύουν ότι είναι μέλος της. Στην άποψη αυτή κατέληξαν από το γεγονός ότι ο αγώνας του ο προεκλογικός και η άνοδος του στο προεδρικό αξίωμα ενισχύθηκε από την «Εκκλησία» αυτή. Αυτό φαίνεται από τις προεκλογικές του ομιλίες καθώς και από την άνοδο του στο προεδρικό αξίωμα, χωρίς να παραγνωρίζεται και η εν γένει πολιτική του, η οποία στηρίχτηκε στην άνοδο για τη σύγκλιση τριών μεγάλων και ισχυρών ιδεολογικών ρευμάτων που ευνοούσαν την ύπαρξη της «Εκκλησίας των αναγεννημένων χριστιανών». Τα ρεύματα αυτά ήταν:

Α. Τού φονταμενταλιστικού προτεσταντισμού. Οι newborn -αναγεννημένοι- Χριστιανοί, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο Τζώρτζ Μπούς ο νεώτερος, αριθμούν αρκετά εκατομμύρια, ενώ οι Τηλε-ευαγγελιστές διαθέτουν τεράστια απήχηση και οικονομική ισχύ. Οι προτεσταντικές παραδοσιακές Εκκλησίες χάνουν συνεχώς όλο και περισσότερο έδαφος μπροστά στους ξαναγεννημένους ευαγγελικούς οι οποίοι αναδείχθηκαν, στις δύο τελευταίες δεκαετίες, ίσως στο ισχυρότερο λόμπυ των σημερινών ΗΠΑ (Σε αυτούς αναφέρονται ιδιαίτερα τα άρθρα τού Θεόδωρου Ντρίνια, «Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική», σσ. 24-26 και της Ινγκριντ Καρλάντερ, «Η αποθέωση της θρησκείας - θεάματος», σσ. 29-33).

Β. Του εβραϊκού σιωνισμού, ο οποίος κατόρθωσε να κυριαρχήσει στο εσωτερικό της εβραϊκής κοινότητας των ΗΠΑ.

Γ. Νέο-συντηρητικοί, πως οι ίδιοι αποκαλούν τους εαυτούς τους, όχι μόνο γιατί στην πλειοψηφία τους προέρχονται από την Αριστερά (είτε τού δημοκρατικού κόμματος είτε ακόμα και από το κομμουνιστικό κόμμα, την τροτσκιστική Αριστερά ή το κίνημα της δεκαετίας τού 1960 και τους Εβραίους φιλελεύθερους), αλλά και γιατί, σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς επιδιώκουν να εισαγάγουν ένα νέο πνεύμα στην συντηρητική άποψη. Τα τρία αυτά λοιπόν ρεύματα έπαιξαν αποφασιστική σημασία στα πολιτικά και θρησκευτικά δρώμενα των ΗΠΑ.
Από τα λίγα αυτά που αναφέραμε για την αιρετική αυτή ομολογία, αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης περί τίνος πρόκειται. Είναι καθαρά σε λάθος δρόμο τόσο η «Εκκλησία» τους, όσο και αυτοί που την αποτελούν. Κι αυτό γιατί δεν έχουν καμιά σχέση με την Εκκλησία τού Χριστού και των Αποστόλων. Ας είμαστε, λοιπόν, προσεκτικοί και σε απόσταση από τους «Αναγεννημένους Χριστιανούς».

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΜΑΡΤΙΟΣ 2007