Στην πληθώρα των παραθρησκευτικών ομάδων που έχουν κατακλείσει την χώρα μας, η «Νεοειδωλολατρία» ή «Νεοπαγανισμός» έχει καταστεί η πλέον επιθετική, προκλητική και βλάσφημη προς την Χριστιανική μας πίστη και συνάμα επικίνδυνη για την Εθνική μας υπόσταση και αξιοπρέπεια.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι διεγείρει τις ευαίσθητες χορδές της εθνικής υπερηφάνειας του Έλληνα και βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να διαστρέψει, να οξύνει γεγονότα του παρελθόντος με κίνδυνο να διχάσει τους Έλληνες. Το έχουμε επισημάνει και άλλοτε, ότι αυτό γίνεται τώρα που οι ιστορικές γνώσεις των Νεοελλήνων παρουσιάζονται ελλιπείς και δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης, ώστε να αναδειχθεί άμεσα η αλήθεια.
Κατηγορείται, λοιπόν, ο Χριστιανισμός ότι επεβλήθη στον αρχαίο κόσμο, ότι σταμάτησε την επιστημονική πρόοδο, ότι προξένησε καταστροφές στον Ελληνισμό και τα μνημεία του, ότι παρουσιάσθηκε αντίθετος προς την αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Φιλοσοφία και εν πάση περιπτώσει, ότι σήμερα είναι τελείως ασυμβίβαστο το να ισχυρίζεται κάποιος, ότι είναι Έλλην ταυτόχρονα και Χριστιανός! Η θέση αυτή αποτελεί ουτοπία αλλά θέτει ένα επικίνδυνο δίλημμα στην κοινή γνώμη: ότι, δηλαδή, ο Ελληνισμός δεν μπορεί να έχει ουδεμία σχέση με μία δήθεν ξένη κοσμοπολιτική θρησκεία.
Η θέση αυτή αποτελεί στην ουσία διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας και της εξέλιξης του Ελληνισμού και των θρησκευτικών πεποιθήσεων των προγόνων μας, που καλλιεργείται μέσα από μια ιδιαίτερη εμπάθεια.
Στην πραγματικότητα πάσχουν και οι «Νεοειδωλολάτρες» από το σύνδρομο του Ιουλιανού του παραβάτου. Και είναι εμφανές ότι ο Ελληνισμός έχει γι’ αυτούς παραμείνει στην εποχή της πόλης κράτους της αρχαίας Ελλάδος, του Χρυσού Αιώνα του Περικλέους και της φιλοσοφίας. Παρουσιάζουν έτσι, μία μακραίωνη διακοπή της πορείας του Ελληνισμού από τους κλασσικούς χρόνους μέχρι την σύσταση του νέου Ελληνικού κράτους, με ελάχιστες αναφορές στον Μέγα Αλέξανδρο και τους επιγόνους του. Και τούτο διότι απαξιώνουν το Ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως μη Ελληνική και το χειρότερο... ως ανθελληνική! Με άλλα λόγια, θέλουν να μονοπωλούν αυτοί τον Ελληνισμό σαν αποκλειστικοί εκφραστές του, ενώ τον παρουσιάζουν ακρωτηριασμένο κατά το δοκούν χωρίς καμιά συνέχεια και συνέπεια.
Είναι λυπηρό ότι σήμερα χρήζει αποδεικτικών στοιχείων το αυτονόητο της σύνδεσης και συμπόρευσης των δύο μεγάλων αξιών, του Χριστιανισμού και του Ελληνισμού επί δέκα επτά τουλάχιστον αιώνες. Η ιστορική όμως πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η πορεία του Ελληνισμού μέσα στο χρόνο συνεχίστηκε αδιάκοπα με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την Ελληνιστική περίοδο, την ακμή και παρακμή του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους, ως Βυζαντινής (όμως πάντοτε Ελληνικής) αυτοκρατορίας, όπου η συμπόρευση Ελληνισμού Χριστιανισμού, ανέδειξε την Ορθοδοξία μας. Και συνεχίσθηκε αυτή η ιστορική πορεία του Ελληνισμού κατά την Τουρκοκρατία, μέχρι την επανίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους και εξής.
Επομένως, ο Ελληνισμός δεν διεκόπει ιστορικά, αντίθετα, συνδέθηκε με τον Χριστιανισμό και συμπορεύτηκε μαζί του, έτσι ώστε εμείς οι σύγχρονοι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων και μαζί με μας και άλλοι Ορθόδοξοι λαοί, να θεωρούμε, ότι κάθε τι το Ελληνικό είναι και Χριστιανικό και κάθε Χριστιανικό εμπεριέχει Ελληνικότητα. Γι’ αυτό τιμούμε και θαυμάζουμε τους αρχαίους προγόνους μας, τους ήρωες, την έφεση των σοφών, τον πολιτισμό, αλλά και την χιλιετή Βυζαντινή Αυτοκρατορία, τους αγωνιστές και πνευματικούς μάρτυρες της πίστης μας.
Όπως γράφει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός στο βιβλίο του «Ελληνισμός και Ορθοδοξία», «κάθε δίλημμα σήμερα του τύπου: Ορθοδοξία ή Ελληνισμός είναι όχι μόνον πλαστό, αλλά και εθνοκτόνο». Και ιστορικά αναδεικνύεται ότι: «Ο μεν Μέγας Αλέξανδρος εκπολίτιζε, η δε Ρωμανία (Βυζάντιο) εκχριστιάνιζε συνεχίζοντας σε ένα άλλο επίπεδο και ποιότητα το έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Και σε άλλο σημείο ο π. Γεώργιος συμπληρώνει: «Το μόνο που έχει να προσφέρει ο σημερινός Ελληνισμός στον κόσμο, είναι η Ορθόδοξη Παράδοσή του».
Αλλά και ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης1 υπογραμμίζει ότι: Οι Τρεις Ιεράρχες, Βασίλειος, Γρηγόριος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος «τόλμησαν να υποστηρίξουν την ανάγκη επαφής του Χριστιανισμού ιδίως των νέων με την ελληνική παιδεία, με τα ελληνικά κείμενα». Έτσι δημιουργήθηκε το «ΕλληνοΧριστιανικό ιδεώδες». Ο δε Μέγας Βασίλειος δεν δίστασε να πει για τον Όμηρο: «πάσα μεν η ποίησις τώ Ομήρω αρετής έστιν έπαινος και πάντα αυτώ προς τούτο φέρει».
Είναι κοινώς πλέον σήμερα αποδεκτό, ότι το σχέδιο του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου υπηρέτησαν η Ελληνική γλώσσα, το Ελληνικό πνεύμα και ο Ελληνικός τρόπος επικοινωνίας. Είναι χαρακτηριστική εν προκειμένω η ρήση του Κυρίου όταν οι δύο μαθητές Τού ανήγγειλαν ότι Έλληνες θέλουν να τον συναντήσουν: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του ανθρώπου» (Ιω. 12, 23). Αυτή ακριβώς ήταν η αρχή της συνάντησης του Ελληνισμού με την νέα πίστη που εισήλθε στον χώρο της ιστορίας!
1. Βλέπε: ΔΙΑΛΟΓΟΣ τ.34, σελ.30.