|
|
ΣΧΟΛΙΑ ΕΠΙ TOΥ KEIMENOΥ ΤΗΣ ΡΑΒΕΝΝΑΣ (29 Ιουνίου 2007),
Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ κ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
...ο Σεβ. Περγάμου είναι γνωστός οικουμενιστής και συγκλίνει με τις παπικές θέσεις, ως προς το παπικό πρωτείο. Ήδη στο Μπόζε της Ιταλίας διεκήρυξε
ότι η Εκκλησία έχει ανάγκη το παπικό πρωτείο!!! Εξάλλου είναι εραστής της Αυγουστίνειας θεολογίας της Δύσεως.
_______________TO KEIMENON ΤΗΣ
ΡΑΒΕΝΝΑΣ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟΝ TOY ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ
του Ιωάννου Κορναράκη
Ομοτίμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών
Άτυπο προοίμιο του διαλόγου Ορθοδόξων και Παπικών υπήρξε παπικό κείμενο,
υπογραφόμενο από τον Πάπα, το οποίο περιελάμβανε γενικές αρχές των αξιώσεων της
Παπικής πλευράς προς συζήτηση με τους ορθοδόξους εκπροσώπους. Το εν λόγω κείμενο
εκυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούνιο του λήγοντος έτους με τίτλο «Απαντήσεις σε
ερωτήσεις που αφορούν όψεις γύρω από τη διδασκαλία της Εκκλησίας».
Στις απαντήσεις αυτές αναφέρεται ότι:
1. Η μόνη αληθινή Εκκλησία, η οποία διατηρεί τα γνήσια στοιχεία, τα
οποία καθώρισεν ο Χριστός δια την Εκκλησίαν, είναι η καθολική Εκκλησία, αυτή
είναι η πραγματική και ορατή Εκκλησία εντός της ιστορίας.... Η Καθολική Εκκλησία
είναι η μία και μοναδική Εκκλησία.
2. «Η Καθολική Εκκλησία» υφίσταται εις την Εκκλησίαν εκείνην, η οποία
διοικείται υπό του διαδόχου του Πέτρου και των Επισκόπων, οι οποίοι ευρίσκονται
εις κοινωνίαν μετ’ αυτού.
3. «Η Καθολική Εκκλησία» έχει την εκκλησιολογική αποκλειστικότητα της
εκκλησιαστικής αξιολογήσεως όλων των άλλων «Εκκλησιών», οι Επίσκοποι των οποίων
δεν ευρίσκονται εις κοινωνίαν μετά του διαδόχου του Πέτρου και επομένως οι
Εκκλησίες αυτές έχουν «εκκλησιολογικό έλλειμμα».
Ακολουθούν και κάποιες άλλες εκκλησιολογικές αξιώσεις της παπικής πλευράς, οι
οποίες παραλείπονται στο παρόν κείμενο χάριν της συντομεύσεώς του.
Με
βάση το κείμενο των «Απαντήσεων» αυτών, η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος,
απέστειλε έγγραφο, με ημερομηνία οκτώ Οκτωβρίου, στον «Συμπρόεδρον της Μικτής
Επιτροπής επί του θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και
Ρωμαιοκαθολικής».
Συνέστησε δηλαδή η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, στον
Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννην να ζητήσει, κατά το διάλογο, διευκρινίσεις από
την παπική πλευρά για τις εκκλησιολογικές θέσεις και αντιλήψεις του
κειμένου των απαντήσεων, οι οποίες προβληματίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία, για να
κρίνει κατά πόσον οι αντιλήψεις και θέσεις αυτές είναι δυνατόν να γίνουν δεκτές
από τη δική της πλευρά.
Εντούτοις στο κείμενο της Ραβέννας δεν περιέχονται τέτοιες διευκρινίσεις ούτε
σημειώνεται αν έγινε διάλογος επί των θέσεων του κειμένου των απαντήσεων. Ενώ το
κείμενο προοίμιο των απαντήσεων είναι ξεκάθαρο ως προς τις πραγματικές θέσεις
και διαθέσεις της Παπικής Εκκλησίας έναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας, το κείμενο
της Ραβέννας, αποκρύπτει, κατά ένα μεγάλο μέρος τις πραγματικές παπικές
διεκδικήσεις. Προς τα έξω βγαίνει ένα κείμενο «σχολικής χρήσεως»! Μοιάζει με
τυπικό εγχειρίδιο θεολογικής διδασκαλίας! Δείχνει ότι μόνο καλύπτει και τίποτα
δεν αποκαλύπτει! Φαίνεται σαν μία μάσκα-προσωπείο!
Και στο σημείο τούτο πρέπει να διευκρινισθεί ότι ο παραλήπτης του
εγγράφου της Ιεράς Συνόδου, ο Περγάμου Ιωάννης, δεν είναι ο
καλύτερος εκπρόσωπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, με καθαρή ορθόδοξη συνείδηση,
για να αντιμετωπίσει τις παπικές μεθοδεύσεις μετατροπής του διαλόγου σε
εξυπηρέτηση των κυριαρχικών απαιτήσεων του παπικού πρωτείου εις βάρος της
Ορθοδοξίας!
Αντιθέτως, ο Σεβ. Περγάμου είναι γνωστός
οικουμενιστής και συγκλίνει με τις παπικές θέσεις, ως προς το παπικό πρωτείο.
Ήδη στο Μπόζε της Ιταλίας («Ο.Τ.» 16-7-1999) διεκήρυξε ότι η Εκκλησία έχει
ανάγκη το παπικό πρωτείο!!! Εξάλλου είναι εραστής της Αυγουστίνειας
θεολογίας της Δύσεως και έχουν ελεγχθεί στο παρελθόν οι κακοδοξίες του από τον
Γ. Καραλή, διευθυντή του περιοδικού «Italia Orthodossa» (Βλ. «Ο.Τ.» Μάρτιος 2000
- τρία συνεχή εκτενή άρθρα του)!
Επομένως, δικαιολογείται πλήρως ο πρωτοσέλιδος τίτλος του «Ο.Τ.» της 16ης τρ.μ.
Νοεμβρίου «Συνωμοσία σιωπής δια τον διάλογον εις την Ραβένναν». Η παρουσία του
Περγάμου στο διάλογο φαίνεται και... δια της σιωπής!
Ως προς το κείμενο της Ραβέννας, πέρα της διαπιστώσεως ότι δεν αποκαλύπτει άμεσα
τις προθέσεις της Παπικής Εκκλησίας έναντι της Ορθοδόξου, υπάρχουν κάποια
ερεθίσματα για τον αναγνώστη του κειμένου, τα οποία θα μπορούσαν να επισημανθούν
και να διαπλατυνθούν διευκρινιστικώς, δεν θα έπρεπε, όμως, να κάνει κανείς
κατάχρηση του χώρου μιας εφημερίδας αλλά και να κουράσει τον αναγνώστη με
δευτερεύοντα ενδιαφέροντα ζητήματα. Με τη σκέψη αύτη εκλέγουμε, κατά την γνώμη
μας, κάποια στοιχεία του εν λόγω κειμένου και περιοριζόμαστε σ' αυτά!
1. Στο πρώτο μέρος της τετάρτης παραγράφου της δευτέρας σελίδας σημειώνεται ότι
«Οι Ορθόδοξοι συμμετέχοντες θεώρησαν σημαντικό να υπογραμμιστεί, ότι η χρήση των
όρων η «Εκκλησία» και η «Παγκόσμια Εκκλησία», η «αδιαίρετη
Εκκλησία» και το «Σώμα Χριστού», στο παρόν ντοκουμέντο και σε παρόμοια
ντοκουμέντα που παρήχθησαν από τη Μικτή Επιτροπή, σε καμμία περίπτωση δεν
υπονομεύουν τον αυτοπροσδιορισμό της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως τη μία, αγία,
καθολική και αποστολική Εκκλησία, για την οποία μιλά το Συμβούλιο της Νίκαιας.
Από την Καθολική σκοπιά ισχύει ο ίδιος αυτοπροσδιορισμός: η μια, αγία, καθολική
και αποστολική Εκκλησία «υποστασιάζεται στην Καθολική Εκκλησία», ενώ αυτό δεν
αποκλείει τη διαπίστωση ότι στοιχεία της αληθινής Εκκλησίας είναι παρόντα και
έξω από την Καθολική κοινωνία».
α) Ακούγεται λίγο σχιζοφρενικό βέβαια, ότι ένας ορθόδοξος και
ένας παπικός δικαιούνται, ενώ είναι σε διάλογο θεολογικό, να ισχυρίζεται καθένας
και να το αποδέχεται καθένας αμοιβαίως ότι μπορεί ένα τέτοιο γεγονός να
συμβαίνει στην πραγματικότητα. Πως η Ορθοδοξία, η οποία δεν εξετράπη ποτέ της
αληθινής ευαγγελικής και πατερικής παραδόσεως, θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως η
μία και αληθινή Εκκλησία και πως ένας παπικός θεολόγος, Εκκλησίας, βεβαρημένης
με πλήθος αιρέσεων, μπορεί να ισχυρίζεται συγχρόνως ότι η μία και αληθινή
εκκλησία είναι η Καθολική - Παπική Εκκλησία και να το δέχεται αυτό και ένας
ορθόδοξος!!! Ποιος κοροϊδεύει ποιόν!!
β) Το σπουδαιότερο όμως πρόβλημα δεν είναι αυτό, για την Ορθοδοξία, ποιος είναι
ο ένας και ποιος είναι ο άλλος, αλλά η παγίδα στην οποία έπεσε μόνος του
ο ορθόδοξος, ισχυριζόμενος ότι με την πιο πάνω παρέμβαση του, υποστηρίζοντας το
δικαίωμα της Ορθοδοξίας να αυτοπροσδιορίζεται ως η Μία, Αγία, Καθολική και
Αποστολική Εκκλησία, υποστηρίζει την Ορθοδοξία! Στην πραγματικότητα την εκθέτει
μετέωρη στις επιθέσεις εκείνων που μπορούν να ισχυρισθούν ότι δεν είναι η μία
κ.λ.π. Εκκλησία αλλά μόνη της κατασκεύασε κάποια στιγμή αυτή την ιδιότητα της!
Αντίθετα! Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αυτοχαρακτηρίστηκε ως η μια
αληθινή Εκκλησία με δική της πρωτοβουλία, σε κάποια ιστορική στιγμή! Η ιστορία
δείχνει το αντίθετο, ότι αυτοχαρακτηρίσθηκε ως ορθόδοξη, ούσα η Μία, Αγία,
Καθολική και Αποστολική Εκκλησία της Α' Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας. Αμέσως
μετά την εμφάνιση της αιρέσεως του Αρείου, αυτομάτως οι χριστιανοί διεκρίθηκαν
σε χριστιανούς πιστούς στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δηλαδή
σε ορθοδόξους και σε αιρετικούς, αρειανούς!
Εκείνη η εκκλησία που αυτοχαρακτηρίζεται ως «η μόνη αληθινή Εκκλησία, η μία και
μοναδική», είναι η παπική Εκκλησία! Το βάρος των αιρέσεων, το οποίο έχει
επισωρεύσει στην κεφαλή της, δεν πρέπει να της επιτρέπουν την αποδοχή ενός
τέτοιου αυτοπροσδιορισμού, από τον «ορθόδοξο» εκπρόσωπο του θεολογικού διαλόγου
στη Ραβέννα!
γ) «Όταν μιλάμε για την αυθεντία, αναφερόμαστε στην εξουσία,
όπως περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη. Η αυθεντία της Εκκλησίας
προέρχεται από τον Κύριον» (παργ. 12, σ.4)
Η αυθεντία, στην παρούσα παράγραφο ερμηνεύεται ως εξουσία. Δεν είναι άνευ
σημασίας ότι η λέξη εξουσία υπογραμμίζεται! Η υπογράμμιση μας δίνει το δικαίωμα
να κατανοήσουμε τη λέξη αυτή φορτισμένη με τη δυναμική μιας ενέργειας που ασκεί
πίεση, πιέζει ή υποτάσσει! Έξαλλου η βιβλική στήριξη της έννοιας της εξουσίας,
από τον συγγραφέα του κειμένου, στο Ιωάν.: 20, 22, αφορά στην ενέργεια του
Κυρίου να μεταδώσει στους μαθητές του τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. «....Και
τούτο ειπών ενεφύσησε και λέγει αυτοίς λάβετε Πνεύμα Άγιον αν τινων αφήτε τας
αμαρτίας αφίενται αυτοίς...»!
Η μετάδοση της Θείας Χάριτος, σε κάθε περίπτωση στην Κ.Δ., δεν νοείται
ως εξουσία (υπογραμμισμένη), δηλαδή δυναμική ή πιεστική επί της ελευθερίας του
πιστού. Εξάλλου την εξουσία, ως συμπεριφορά υπεροχής ή αναγκασμού την
έχει ήδη καταδικάσει ο Κύριος! Όταν κάποιος απολυτοποιεί την αυθεντία ως
εξουσία, όταν αξιώνει να είναι ο μείζων, ο πρώτος, ο μοναδικός ή ο παντοκράτωρ
της οικουμένης, ευρίσκεται εκτός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, επειδή η χάρις
του Αγίου Πνεύματος δεν νοείται ως εξουσία, με έμφαση στην υπεροχική της
δυναμική! Ποιος είναι αλήθεια ο μείζων; «Ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος
και ο ηγούμενος ως ο διακόνων... εγώ δε ειμί εν μέσω ημών ως ο διακόνων» (Λουκ.
22, 24 - 27).
Και ασφαλώς σαφώς και ο Πέτρος, στο μάθημα αυτό του Κυρίου, για την διακονία της
αυθεντίας, θα εγκολπώθηκε τον λόγο αυτό του Κυρίου και ολοκλήρωσε την διακονία
αυτή με το μαρτύριο του!
Διαβάζουμε, όμως, στην εκκλησιαστική ιστορία της Δύσεως, ότι χαλκευμένα
κείμενα, σε κάποια ιστορική στιγμή, («ψευδο-ισιδώριοι διατάξεις»)
χρησιμοποιήθηκαν (μέσα ενάτου αιώνος) για την υποστήριξη των θεοκρατικών ιδεών
των παπών κατά των θεοκρατικών ιδεών των αυτοκρατόρων! Υποστηρίχτηκε ότι ο Πάπας
είναι η κεφαλή της οικουμένης!
Έτσι η ερμηνεία, στο κείμενο της Ραβέννας, της αυθεντίας με την έννοια
της υπογραμμισμένης εξουσίας, αναδύεται από τα γεγονότα του παρελθόντος ως μνήμη
και ανάμνηση παπικής απειλής κατά της Ανατολικής Εκκλησίας. Ιδού ο
απόηχος του παρελθόντος: «Δια της επεμβάσεως του Ρώμης Νικολάου του Α΄ εις
την Βουλγαρικήν Εκκλησίαν, το παπικόν πρωτείον εξήλθε πλέον της θεωρητικής και
αορίστου μορφής… και έλαβε πρακτικήν και ωρισμένην μορφήν, επικίνδυνον δια την
ανεξαρτησίαν της Ανατολικής Εκκλησίας. Η Ανατολική Εκκλησία προέβη εις την
καθαίρεσιν του Νικολάου...» (Εκκλ. Ιστορία Βασ.
Στεφανίδου, σ. 326).
δ) «Είναι επομένως σαφές, ότι μία και η αυτή πίστις πρέπει να ομολογείται και να
βιώνεται σε όλες τις τοπικές Εκκλησίες, η μία και μοναδική Ευχαριστία να
λειτουργείται παντού, και το ένα και το αυτό αποστολικό έργο να τελείται σε όλες
τις κοινότητες» (παργρ. 33, σ. 9).
Η παράγραφος αυτή υποχρεώνει κάθε Επίσκοπο ή κάθε Εκκλησία, η οποία
θέλει να «θεραπεύσει» το «εκκλησιαστικό της έλλειμμα» (σύμφωνα με το τρίτο άρθρο
του κειμένου των «απαντήσεων») να αποδεχθεί (εν υπακοή στην αυθεντία του
διαδόχου του Πέτρου, παργρ. 14, σ. 6. 5, του κειμένου της Ραβέννας) τη μία πίστη
της Παπικής Εκκλησίας, τη δογματική της διδασκαλία και τη λατρευτική της
παράδοση. Η σχέση με τον Πάπα αποτελεί ένωση - μονόδρομο! Οι «αιρετικοί»
Ορθόδοξοι και «εκκλησιολογικώς ελλειμματικοί» πρέπει να επιστρέψουν «γυμνοί» από
Ορθοδοξία (!!!), στα πόδια του Πάπα!
Και μία ουσιαστική λεπτομέρεια! Το κείμενο της Ραβέννας είναι γραμμένο από
παπικό χέρι! Οι ορθόδοξοι εκπρόσωποι πρέπει να το
υπέγραψαν με κλειστά μάτια! Που στηρίζεται κάποιος, όταν
ισχυρίζεται κάτι τέτοιο;
α) Είναι χαρακτηριστική η συχνή χρήση στο κείμενο της λέξεως «ντοκουμέντο»,
την οποία εμείς στα ποικίλα κείμενά μας, δεν την χρησιμοποιούμε.
β) Οι υπογράφοντες ορθόδοξοι το κείμενο της Ραβέννας, υπέγραψαν και την
αποδοχή του filioque! Στη 13η παραγ. σημειώνεται: «Η αυθεντία στην Εκκλησία
ανήκει στον ίδιο τον Ιησού Χριστό, την μία Κεφαλή της. Μέσω του δικού του Αγίου
Πνεύματος, η Εκκλησία ως Σώμα του, μετέχει στην αυθεντία του»
(Ιωάν. 20, 22 - 23). Ο Κύριος έχει το δικό
του «Άγιο Πνεύμα, επειδή κατά την παπική κακοδοξία, ως δικό του, εκπορεύεται»
από τον ίδιο!
γ) Στην παργρ.45 του κειμένου, προαποφασίζεται, ο ρόλος του επισκόπου της Ρώμης
να μελετηθεί (σε μελλοντική συζήτηση), επί τη βάσει των διδαχών της
πρώτης και δευτέρας Βατικάνειας Συνόδου!
Το κείμενο δείχνει ότι με την «καλή» προαίρεση και των ορθοδόξων εκπροσώπων, το
πρωτείο του Πάπα λειτουργεί ήδη εις βάρος της Ορθοδοξίας, ή μάλλον των ορθοδόξων
με «εκκλησιολογικόν» ορθόδοξο «έλλειμμα»!
Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 30 Νοε 2007
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:
http://www.punbb-hosting.com/forums/romios/viewtopic.php?id=513
Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ
ΠΕΡΓΑΜΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΖΗΖΙΟΥΛΑ
Συμπρόεδρο της Μικτής Επιτροπής επί τού Θεολογικού
Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη
Αριθμ. Πρωτ. 3512
Αριθμ. Διεκπ. 2159
Αθήνησι 8η Οκτωβρίου 2007
Πρός
Τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην
Περγάμου κ. Ιωάννην,
Συμπρόεδρον της Μικτής Επιτροπής
επί τού Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της
Ορθοδόξου Εκκλησίας
και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Σεβασμιώτατε εν Χριστώ αδελφέ,
Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά την δημοσίευσιν τού κειμένου
«Απαντήσεις σε ερωτήσεις που αφορούν ορισμένες όψεις γύρω από τη διδασκαλία περί
Εκκλησίας», το οποίον προσυπέγραψε και
ο Πάπας Ρώμης (29 Ιουνίου 2007), τας εκφρασθείσας επιφυλάξεις, και κατόπιν
Εισηγήσεως της Συνοδικής Επιτροπής Διορθοδόξων και Διαχριστιανικών Σχέσεων,
σχετικώς προς ωρισμένας εκκλησιολογικάς θέσεις τού ως άνω κειμένου, απεφάσισεν
εν τη Συνεδρία Αυτής της 5ης Οκτωβρίου ε.έ., ίνα απευθυνθή προς την υμετέραν
Σεβασμιότητα, ως Συμπρόεδρον της Μικτής Επιτροπής τού Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ
της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, προκειμένου να επισημάνη
ωρισμένας επιφυλάξεις, ως προς τας εκκλησιολογικάς αντιλήψεις τού ως είρηται
Κειμένου.
Εις τας «Απαντήσεις» αναφέρονται τα εξής:
α. Η μόνη αληθινή Εκκλησία, η οποία
διατηρεί τα γνήσια στοιχεία, τα οποία καθώρισεν ο Χριστός διά την Εκκλησίαν
(!!!), είναι η «καθολική Εκκλησία», αυτή είναι η πραγματική και η ορατή
Εκκλησία εντός της ιστορίας, η οποία ιδρύθη υπό τού Χριστού επί της γής. Η
«καθολική Εκκλησία» είναι η μία και μοναδική Εκκλησία.
β. Η «καθολική Εκκλησία» υφίσταται εις την
Εκκλησίαν εκείνην, η οποία διοικείται υπό τού διαδόχου τού Πέτρου
και των Επισκόπων, οι οποίοι ευρίσκονται εις κοινωνίαν μετ' αυτού.
γ. Η «εκκλησιολογική αποκλειστικότης»,
η οποία οδηγεί και εις την «εκκλησιαστικήν αξιολόγησιν» όλων
των άλλων «Εκκλησιών», οι επίσκοποι των οποίων δεν ευρίσκονται εις κοινωνίαν
μετά τού διαδόχου τού Πέτρου, συνεπάγεται ότι αι Εκκλησίαι αυταί έχουν «εκκλησιολογικόν
έλλειμα». Επί πλέον αι συγκεκριμέναι «Απαντήσεις» τολμούν να χαρακτηρίσουν τας
Εκκλησίας αυτάς ως «Εκκλησίας ιδιαιτέρας ή τοπικάς», έστω και
αν αναγνωρίζουν εις αυτάς την εγκυρότητα των μυστηρίων των και την ύπαρξιν της
αποστολικής διαδοχής.
δ. Ο όρος «Sussiste nella…»
(υφίσταται εν τη…), τον οποίον θεωρούν, κατά περιεχόμενον, ισχυρότερον
τού όρου «είναι», εκφράζει αφ' ενός την πλήρη ταύτισιν
της Εκκλησίας τού Χριστού με την «καθολικήν Εκκλησίαν» μέσα εις την ιστορίαν και
αφ' ετέρου την μοναδικότητα της «καθολικής Εκκλησίας». Εις την «καθολικήν
Εκκλησίαν» δηλαδή υπάρχουν πάντα τα στοιχεία εκείνα, τα οποία την καθιστούν μέσα
εις την ιστορίαν ως «κοινωνίαν πνευματικήν και ορατήν», με αποκλειστικόν όρον
αναφοράς και κοινωνίας την σχέσιν τού διαδόχου τού Πέτρου με τους Επισκόπους της
Εκκλησίας αυτής, ενώ εις τας άλλας «Εκκλησίας» (!!!) αναγνωρίζεται απλώς
η ύπαρξις κάποιων μόνον στοιχείων εκκλησιαστικότητος.
ε. Η «κοινωνία των Επισκόπων μετά τού διαδόχου τού Πέτρου»
καθορίζεται ως η ουσιαστική προϋπόθεσις, με την οποίαν οριοθετούνται και όλαι αι
εκκλησιαστικαι δομαί και περιγράφονται αι εσωτερικαί αρχαί και όροι, διά εκάστην
«ιδιαιτέραν» Εκκλησίαν, αλλά και διά την «καθολικήν Εκκλησίαν».
Η μη επίτευξις της κοινωνίας αυτής αποτελεί το εμπόδιον διά την μη φανέρωσίν της
μέσα εις την ιστορίαν εκάστης «Εκκλησίας» ως Εκκλησίας. Με βάσιν αυτήν την αρχήν
κατανοείται και η έννοια αυτής ταύτης της «καθολικότητας» της Εκκλησίας.
Όλαι αυταί αι εκκλησιολογικαί αναφοραί των
«Απαντήσεων» η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος θεωρεί ότι:
α. Είναι ανακόλουθοι προς τα Επίσημα και κοινά
Κείμενα της Μικτής Επιτροπής επί τού Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξου
Εκκλησίας και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ιδιαιτέρως δε προς το κείμενον τού Νέου
Βαλάμου (1988), αλλά και εις αναφοράν προς το υπό διαπραγμάτευσιν κείμενον της
Μόσχας (1990), [Βελιγράδι (2006) και Ρώμης (2007)].
β. Χρήζει περαιτέρω θεολογικής αναλύσεως και
προσδιορισμού, ως προς το θεολογικόν του περιεχόμενον, από μέρους της
Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο όρος «καθολική Εκκλησία», εις σχέσιν προς το
πρωτείον τού επισκόπου της Ρώμης, «ως πατριάρχου της
Δύσης», άλλως η υποφώσκουσα ανακολουθία και ανακρίβεια, θα δημιουργήση
περαιτέρω προβλήματα εις την μελλοντικήν πορείαν τού συγκεκριμένου Θεολογικού
Διαλόγου, ως και κατά το παρελθόν, με ανάλογα θέματα (Κείμενον Balamand).
γ. Ο μόνος τρόπος θεολογικής προσεγγίσεως και
εμβάθυνσεως τού όρου «καθολική Εκκλησία» εν σχέσει και αναφορά προς το
λειτούργημα τού διαδόχου τού Πέτρου είναι ο Θεολογικός Διάλογος, χωρίς όμως η
συμμετοχή εις αυτόν να συνεπάγηται και την αποδοχήν της εκφρασθείσης, εις τας εν
λόγω «Απαντήσεις», θεωρίας της ελλειματικής εκκλησιολογίας, της εκκλησιολογικής
αποκλειστικότητος και της μοναδικότητος.
Διά όλους τους ως άνω λόγους η Ιερά Σύνοδος θεωρεί ως απαραίτητον προϋπόθεσιν
και πρό της ολοκληρώσεως της θεολογικής επεξεργασίας τού υπό μελέτην κειμένου,
να διευκρινισθούν οι ως άνω θεολογικοί όροι, εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής
Εκκλησίας.
Ταύτα γνωρίζοντες τη υμετέρα Σεβασμιότητι ως Ορθοδόξω Προέδρω της Μικτής
Θεολογικής Επιτροπής Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών παρακαλούμεν, όπως
γνωστοποιήσητε εις τας εις τον Διάλογον συμμετεχούσας
αντιπροσωπείας των κατά τόπους Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών τας εν λόγω
επιφυλάξεις της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος επί τού εν λόγω Κειμένου και
θέσητε αυτάς υπ' όψιν των εκπροσώπων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας κατά τας
προσεχείς εν Ρεβέννα Συνεδρίας της Μικτής Επιτροπής Διαλόγου, κατά τας οποίας θα
συζητηθώσι θέματα εκκλησιολογικά. (Σημ. σελ.:
Εντούτοις στο κείμενο της Ραβέννας δεν περιέχονται τέτοιες διευκρινίσεις ούτε
σημειώνεται αν έγινε διάλογος επί των θέσεων του κειμένου των απαντήσεων.)
Επί δε τούτοις, κατασπαζόμενοι την υμετέραν Σεβασμιότητα εν Κυρίω, διατελούμεν
μετ' αγάπης.
Τού Μακαριωτάτου Προέδρου απουσιάζοντος
† Ο Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ, Προεδρεύων
Ο Αρχιγραμματεύς
† Αρχιμ. Κύριλλος Μισιακούλης
http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/epistoles.asp?id=963&what_sub=epistoli