ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

(Β' Τιμόθ. Α, 18)

Στην Καινή Διαθήκη ο Απ. Παύλος δέεται για τον κοιμηθέντα Ονησιφόρον. Εις την προς Τιμόθεον επιστολήν γράφει το εξής:

«Δώη έλεος ο Κύριος τω Ο ν η σ ι φ ό ρ ο υ   Ο ίκ ω». (Β. Τιμ. Α'16—18).

Εις δε το χωρίον (Α, 16) λέγει:

«Α σ π ά σ α σ θ ε και τον Ονησιφόρου Οίκον». Δια τον Ονησιφόρον όμως γράφει «Δώη αυτώ ο Κύριος ευρείν έλεος παρά Κυρίου εν εκείνη τη ημέρα» (Β' Τιμόθ. Α, 18).

 Δεν σας κάμνει όμως εντύπωσιν, ότι ο Απ. Παύλος δια μεν τον οίκον του Ονησιφόρου λέγει να ασπασθούν αυτόν αφ' ενός και αφ' ετέρου λέγει απλώς «Δώση έλεος ο Κύριος».

 Δεν λέγει όμως και «εν εκείνη τη ημέρα» όπως αναφέρει δια τον Ονησιφόρον;

Από αυτό συμπεραίνομεν, ότι ο Ονησιφόρος είχε πεθάνει. Το ότι ο Ονησιφόρος ήταν πεθαμένος φαίνεται από τον ασπασμόν, πού δίδει ο Απ, Παύλος ονομαστικώς σε όλους και στον Ονησιφόρου Οίκον, εκτός του Ονησιφόρου, του οποίου αποσιωπά το όνομα σαν πεθαμένου.

 Γι' αυτό άλλωστε και ο Παύλος λέγει:( Εν εκείνη τη ημέρα ). Δηλ. να γίνη ο Θεός ίλεως στην ψυχή του εκείνην την ημέρα της Κρίσεως. Επομένως ο Παύλος εύχεται υπέρ του κεκοιμημένου Ονησιφόρου. Αλλιώτικα ο Απόστολος δεν θα εχώριζε τον Οίκον του Ονησιφόρου από τον ίδιον τον Ονησιφόρον και να εύχεται για τον Ονησιφόρον «εν εκείνη τη ημέρα».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://clubs.pathfinder.gr/Antilaloi_apo_toys_aiwnes