|
|
|
Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΤΗ ZΩH ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Ποιοί παραμερίζουν και
υποτιμούν την Παλαιά Διαθήκη;
Σκληρός ο Θεός της
Παλαιάς Διαθήκης;
Ποιοί παραμερίζουν
και υποτιμούν την Παλαιά Διαθήκη;
Την Παλαιά Διαθήκη παρεμέρισαν
ωρισμένοι αιρετικοί ή άλλοι ημιμαθείς και προκατειλημμένοι. Πιο συγκεκριμμένα,
οι αιρετικοί των πρώτων χριστιανικών χρόνων, οι λεγόμενοι Γνωστικοί και
ιδιαίτερα οι οπαδοί του Μαρκίωνος. Οι Γνωστικοί ήθελαν να υψώσουν την πίστιν εις
γνώσιν. Εδίδασκαν ότι άλλος είναι δήθεν ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης και άλλος ο
Θεός της Καινής Διαθήκης!
Την Παλαιάν Διαθήκην απέρριπταν και οι Μανιχαίοι. Ο Μανιχαϊσμός ήταν μείγμα
Ζωροαστρισμού, Βουδισμού, Γνωστικισμού και Χριστιανισμού.Την Παλαιάν Διαθήκην
παρεμέρισαν επίσης νεώτεροι Προτεστάνται Γερμανοί θεολόγοι ορθολογισταί, δηλαδή
"θεολόγοι" οι οποίοι αρνούνται την θείαν αποκάλυψιν και το θαύμα και θέλουν να
τα ερμηνεύουν όλα με τoν ορθό λόγο, την στενή ανθρώπινη λογική.Επίσης με
φανατισμό απέρριψε την Παλαιάν Διαθήκην ως σημιτικό εβραϊκό σύγγραμμα η αιρετική
ομάδα που αυτοαπεκλήθη «Γερμανοί Χριστιανοί» (Deutsche Christen). Αυτοί ήσαν
ακραιφνείς οπαδοί του Χίτλερ δηλαδή φανατικοί αντισημίται, είχαν δε αποσχισθεί
κατά την περίοδο του ναζισμού από την Προτεσταντικήν «Ευαγγελικήν Εκκλησίαν της
Γερμανίας» και ίδρυσαν ιδικήν των «Εκκλησίαν».Το παράδειγμα των ανωτέρω
αιρετικών και φανατικών ναζιστών ακολουθούν τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας
και οι νεοπαγανισταί (νεοειδωλολάτραι), οι οποίοι θέλουν να αναστήσουν την
ειδωλολατρεία του δωδεκαθέου!Αλλά και μερικοί αυτόκλητοι υπερασπισταί των
χριστιανικών αληθειών ή προκατειλημμένοι ή ημιμαθείς κοινωνιολόγοι - "θεολόγοι"
που θεωρούν την Παλαιά Διαθήκη ως ιστορία των Εβραίων ή ιερό βιβλίο μόνο του
Ισραήλ και κάνουν λόγο για "φασισμόν - ρατσισμόν της Παλαιάς Διαθήκης"!
Σκληρός ο
Θεός της Παλαιάς Διαθήκης;
Προς αναίρεση αυτής της κατηγορίας θα παραθέσωμε μερικά μόνον παραδείγματα της
μακροθυμίας και αγάπης του Θεού κατά τους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης.
Η Αγία Γραφή
ιστορεί ότι ο πρωτόπλαστος άνθρωπος αμάρτησε και εναυάγησε μέσα στο λιμάνι του
Παραδείσου! Έπεσε, παρ' όλον ότι η εντολή που του είχε δοθεί από το Δημιουργό
ήταν και σαφής και εύκολη. Εν τούτοις ο Θεός δεν τον απεκήρυξε, ενώ είχε κάθε
λόγο να το κάμη. αντί τούτου, ο φιλάνθρωπος Θεός έσπευσε αμέσως να φροντίση με
αγάπη το πλάσμα Του. Και επειδή θέλησε να κάμη αισθητή την παρουσία Του, οι
πρωτόπλαστοι άκουσαν το θόρυβο των βημάτων Του κατά το δειλινό. Ενώ δε ο Αδάμ
και η Εύα εκρύβησαν μεταξύ των δένδρων του Παραδείσου,ο Θεός ενεργεί με άπειρη
αγάπη και σοφία. Στρέφεται προς τον Αδάμ και με ημερότητα και φιλανθρωπία τον
καλεί με το όνομά του, δείγμα και τούτο της θείας αγάπης, και του απευθύνει τον
μεγαλειώδη, φιλάνθρωπο και στοργικό λόγο: "Αδαμ Του, του Κυρίου ημών Ιησού
Χριστού, δια της οποίας θα ελύτρωνε το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία και τον
αιώνιο θάνατο. πού ει;" (Γεν. γ' 9) Δηλαδή, "πού είσαι; Τι σου συνέβη;" Όλα αυτά
όπως παρατηρούν οι θεόσοφοι Πατέρες της Εκκλησίας, ήσαν μια προσπάθεια του Θεού
να βοηθήση το λογικό πλάσμα Του να κάμη καλή χρήση της ελευθερίας του, να
ομολογήση την ενοχή του και να λάβη συγχώρηση. Και αυτή ακόμη η τιμωρία του Θεού
προς τους πρωτοπλάστους, η έξωσί τους δηλαδή από τον Παράδεισο και η επιβολή του
σωματικού θανάτου, δεν ήσαν μόνον τρόποι πανσόφου παιδαγωγίας, αλλά, όπως
διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες, ουσιαστικώς μεγάλες ευεργεσίες προς τον άνθρωπο. (1)
Ο ίδιος δήθεν σκληρός Θεός καταδικάζει και απαγορεύει αυστηρώς την τότε
διαδεδομένη ευρύτατα ανθρωποθυσία, δηλαδή την θυσία ανθρώπων στον μισόθεο και
μισάνθρωπο σατανά. Η λεγόμενη θυσία του Αβραάμ (Γεν. κβ' 22) ήταν απλώς μια
δοκιμασία - ισχυρότατη ομολογουμένως - της πίστεως του Αβραάμ, του γενάρχου του
"περιουσίου λαού" Του άλλωστε, η θυσία εκείνη, η οποία τελικώς δεν
πραγματοποιήθηκε, προεικόνιζε την εκ μέρους του Θεού Πατρός θυσία του μονογενούς
Υιού Του, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δια της οποίας θα ελύτρωνετο ανθρώπινο
γένος από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο.(2)
Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι τόσο φιλάνθρωπος, ώστε ευεργετεί τον
Ισραήλ με πλούτο αγαθών, αν και προγνωρίζει ότι οι Ισραηλίτες θα φανούν απέναντί
του αγνώμονες και αχάριστοι (Ωσηέ β' 10). Κατά τον θεόπνευστον Ωσηέ (συγγραφέα
του ομώνυμου βιβλίου της Π.Δ.), ενώ ο λαός ελησμόνησε τον Θεόν, Αυτός τους
οδηγεί στην εξορία, μέσα δε στη θλίψη της ερημώσεως και της εξορίας υπόσχεται
ότι θα μιλήσει στα βάθη της καρδιάς τους και θα γίνει ακουστός! (Ωσ. β' 16).
Είχε κάθε δίκαιο να εφαρμόση δικαιοσύνη. Και όμως, εφαρμόζει άκρα μακροθυμία και
εκπληκτική ευσπλαγχνία.
Ο δήθεν σκληρός Θεός αποδεικνύεται Θεός θαυμαστής αγάπης και
τρυφερότητας. Με το στόμα του μεγαλοφωνότατου Ησαΐα λέγει: Έγινα φανερός και
απεκάλυψα τον εαυτό μου σ' εκείνους οι οποίοι δεν με ρώτησαν διότι με αγνοούσαν
εντελώς. Ευρέθηκα από εκείνους οι οποίοι δεν εζητούσαν να με εύρουν. Ακόμη ο
Κύριος με το στόμα του ιδίου Προφήτου λέγει κι αυτό το συγκλονιστικό για τον
απειθή Ισραηλιτικό λαό: Διαρκώς σαν πατέρας άπλωσα τα χέρια μου για να αγκαλιάσω
λαόν, ο οποίος απειθεί και αντιλέγει. Προς τους Ισραηλίτες, οι οποίοι δεν
εβάδισαν τον δρόμο που τους δεικνύει ο θείος νόμος, αλλά επορεύθηκαν πίσω από
τις αμαρτίες των (Ησ. ξε΄ 1-2). Στη στάση αυτή του Θεού διακρίνουμε μια
μακροθυμία, που υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη κατανόηση.
Όσοι κατηγορούν τον Θεόν της Παλαιάς Διαθήκης ως δήθεν σκληρόν
έπρεπε να προσέξουν εκτός των άλλων και δύο σπουδαίες και κατ' εξοχήν φιλάθρωπες
διατάξεις, που αναγράφονται στο Λευϊτικόν και από τις οποίες οι "σοφοί"
κοινωνιολόγοι, όχι μόνον της εποχής μας αλλά και όλων των εποχών, έχουν πολλά να
διδαχθούν. Πρόκειται για τις διατάξεις περί Σαββατικού και περί Ιωβηλαίου έτους.
Το
Σαββατικόν
έτος (Λευϊτικόν κε' 1-7) ετηρείτο κάθε έβδομο έτος. Κατά το έτος εκείνο η γη
έπρεπε να μείνει χέρσα. Απηγορεύοντο η σπορά, το κλάδεμα και ο τρυγητός. Τα
αυτοφυή γεννήματα έπρεπε να αφήνωνται στους πτωχούς, στις χήρες και στους
ξένους. Ο Θεός μάλιστα υπέσχετο ότι κατά το έκτο έτος, το προηγούμενο, θα έδινε
πλεόνασμα παραγωγής, ώστε να επαρκέση για τις ανάγκες του λαού και κατά το έτος
της αγραναπαύσεως. (Λευϊτ. κε' 18-22). Κατά το Σαββατικόν έτος η αγάπη και η
φιλανθρωπία του Θεού δεν εξεδηλώνετο μόνο προς την γην, αλλά και προς τον
άνθρωπο. Διότι κατά το έτος αυτό έπρεπε να χαρίζωνται και όλα τα μεταξύ των
Ιουδαίων χρέη.
Το
Ιωβηλαίον έτος
(Λευϊτικόν κε' 8-17) ετηρείτο κάθε πενήντα χρόνια. Άρχιζε τη φθινοπωρινή ημέρα
του Εξιλασμού και συνέπιπτε με το μετά το έβδομο Σαββατικό έτος. Έτσι κάθε 50
χρόνια συνέπιπταν δύο συνεχή έτη αναπαύσεως. Κατά το Ιωβηλαίον έτος εδίδετο
γενιή άφεσι χρεών, εγίνετο απελευθέρωση των δούλων και η γη που είχε αποκτηθεί
εν τω μεταξύ, επεστρέφετο στην αρχική οικογένεια στην οποία ανήκε. Διότι η γη
δεν επετρέπετο να πωληθή μονίμως. Ουσιαστικά επρόκειτο για εκμίσθωσή της μέχρι
το Ιωβηλαίον έτος. Με όλα αυτά περιωρίζετο η πλεονεξία και η απληστία των
ισχυρών, οι Ισραηλίτες εδιδάσκοντο τη φλανθρωπία, διεπίστωναν επάνω στα πράγματα
την δύναμι του Θεού και αντιμετωπίζετο η διασάλευσι της ισορροπίας μεταξύ των
κοινωνικών τάξεων. (3)
Βεβαίως δεν είναι μόνον οι διατάξεις περί Ιωβηλαίου που
διαλαλούν το φιλάνθρωπον του Θεού κατά τους χρόνους της Π.Δ. Υπάρχει πλήθος
διατάξων και γεγονότων που φανερώνουν την αγαθότητά Του και την πολλή Του αγάπη
προς τον άνθρωπο το λογικό πλάσμα Του, τον οποίο εδημιούργησε "κατ' εικόνα και
καθ' ομοίωσιν" ιδικήν Του (Γεν. α΄ 27). Τον έπλασε δε ελεύθερο, με το δικαίωμα
να εκλέξη το δρόμο του Κυρίου ή αντίθετο δρόμο προς τον άγιο νόμο Του. Του είπε:
Ιδού παρουσίασα εμπρός σου την ζωή και τον θάνατο, "το αγαθόν και το κακόν "
(..), "την ευλογίαν και την κατάραν". Διάλεξε σύ την ζωή για να ζης ευτυχισμένος
επί πολλά χρόνια , σύ και οι απόγονοί σου (Δευτερονομιον Λ' 15-20). Με τις άγιες
εντολές του Δεκαλόγου αλλά και άλλες εντολές κατέστησε σεβαστά τα ανθρώπινα
δικαιώματα περιουσία, τιμή. Απηγόρευσε και αυτήν ακόμη την επιθυμία για τα αγαθά
του πλησίον (βλ. Έξοδο Κ' 14-17). έλαβε επί πλέον μέτρα υπέρ των πτωχών, των
χηρών, των ορφανών (βλ. Δευτερονόμιον ΙΕ' 4, 7-11, Έξοδ. ΚΒ' 22-24, Λευϊτικόν
ΙΘ' 9-10).Εξ άλλου τα περί απονομής δικαιοσύνης, τα περί συμπεριφοράς των
δικαστών, τα περί δικαίου μισθού των εργατών κ.ά. είναι άξια ιδιαιτέρας
προσοχής, διότι αποτελούν διαχρονικούς νόμους. Και όλα αυτά, δεκαπέντε σχεδόν
αιώνες πριν απ΄τη γέννηση του Ηλίου της Δικαιοσύνης, του Κυρίου ημών Ιησού
Χριστού. (4)
Σημειώσεις
1. Για αναλυτικές επεξηγήσεις βλ.:
Νικ. Π. Βασιλειάδη, Χριστιανισμός και Ανθρωπισμός, εκδ. "Ο Σωτήρ",Νικ. Π.
Βασιλειάδη, Το μυστήριον του θανάτου, εκδ. "Ο Σωτήρ" και Ιωάννου Χρυσοστόμου,
Εις Γέννεσιν, Ομιλία 17 Patrologia Grecae 53, 134-148.
2. Για εμβάθυνση στη διήγηση της Γενέσεως βλ.:Νικ. Π. Βασιλειάδη, Η Παλαιά
διαθήκη μετά συντόμου ερμηνείας, τόμος 1ος, Γένεσις, εκδ. "Ο Σωτήρ"και Ιωάννου
Χρυσοστόμου, Εις Γέννεσιν, Ομιλία 47 Patrologia Grecae 54, 428-434.
3. Βλ. Παν. Μπρατσιώτου, Η κοινωνική σημασία της Παλαιάς Διαθήκης, εκδ.
"Αποστολικής Διακονίας"και Θεοδώρητου Κύρου: Άπορα, Εις το Λευϊτικόν, Ερώτ. ΛΕ΄
Patrologia Grecae 80, 344CD - 345ABC.
4. Λεπτομερής ανάλυση εις Παν. Ι. Μπρατσιώτου: Η κοινωνική σημασία της Παλαιάς
Διαθήκης.
Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΣΤΗ ZΩH ΤΗΣ
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Καθηγ. Νικολάου Μπρατσιώτη
(Από ομιλία στο
Σεμινάριο Ορθοδόξου Πίστεως)
Δύσκολα μπορεί κανείς στην πατρίδα μας να ερμηνεύσει πώς αιφνιδίως προέκυψε το
πρόβλημα της Παλαιάς Διαθήκης. Από το 1914 είχε ξεκινήσει στη Γερμανία ένας
πόλεμος εναντίον της Παλαιάς Διαθήκης. Το πρόβλημα των προτεσταντών στη θεολογία
ήταν: γιατί η Παλαιά Διαθήκη; Στο Ρωμαιοκαθολικισμό δεν υπήρχε τέτοιος
προβληματισμός. Τό 1933 που ανέβηκε ο Χίτλερ, αρχίζει ένας σιωπηλός αλλά και
εμφανής πόλεμος εναντίον του Ιουδαϊσμού και της Παλαιάς Διαθήκης. Η Παλαιά
Διαθήκη εξοβελίστηκε τότε από τους Deutsche Christen (Γερμανούς Χριστιανούς). Το
φαινόμενο αυτό, το οποίο ξεκίνησε από καθαρά ρατσιστικά κίνητρα, εισβάλλει
σήμερα στη χώρα στην οποία ποτέ δεν είχε εισαχθεί ο ρατσισμός, δηλαδή στην
Ελλάδα, και μάλιστα οι πολέμιοι της Παλαιάς Διαθήκης, άνθρωποι πολλές φορές που
είναι «υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», στρέφονται προς την αρχαία ελληνική
θρησκεία.
Είναι η παγκοσμιοποίηση ή μήπως κολλήσαμε ρατσισμό από την παγκοσμιοποίηση;...
Δεν ξέρω. Δεν με προβληματίζει ο πόλεμος εναντίον της Παλαιάς Διαθήκης, με
προβληματίζουν τα κίνητρα και θεωρώ ότι είναι μία εκδήλωση μιας βαθυτέρας νόσου
που υπάρχει σε εγκεφάλους που ασχολούνται και με τα κοινά και επηρεάζουν και
αυτούς που δεν έχουν εγκυρότερη πληροφόρηση. Η θέση που έχει η Ορθόδοξη Εκκλησία
για την Παλαιά Διαθήκη είναι θέση που κατέχει από την εποχή του Κυρίου ημών
Ιησού Χριστού, από την εποχή των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας. Προβάλλεται από
τους πολεμίους, οτι «εμείς έχουμε την Καινή Διαθήκη». Ούτε την Καινή Διαθήκη
έχουν, ούτε το Χριστό έχουν. Όποιος απορρίπτει την Παλαιά Διαθήκη, απορρίπτει
και την Καινή, διότι μία είναι η Διαθήκη. Ρήτρα, που προσδιορίζει τη σχέση
Παλαιάς και Καινής Διαθήκης στην Εκκλησία είναι: «Προέλαβεν την Καινή η Παλαιά
και ηρμήνευσε την Παλαιά η Καινή. Πολλάκις είπαν ότι δύο Διαθήκαι και δύο
αδερφαί και δύο παιδίσκαι τον ένα Δεσπότη δορυφορούσι. Κύριος παρά Προφήτες
καταγγέλεται, Χριστός εν τη Καινή κηρύσσεται. Ου καινά τά καινά, προέλαβε γαρ τα
παλαιά. Ουκ εσβέσθη τα παλαιά ηρμηνεύθη γαρ εν τη καινή».
Όταν ο Κύριος κάνει την επί του Όρους ομιλία Του το μεγάλο μέρος της είναι συμπλήρωση του μωσαϊκού νόμου. Το μέρος της ομιλίας Του σχετικά με την Παλαιά Διαθήκη είναι: «Ουκ ήλθον καταλύσαι, αλλά πληρώσαι. Αμήν γαρ λέγω υμίν, ος εάν λύση μία των εντολών τούτων των ελαχίστων, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία του Θεού ». Οι εντολές οι ελάχιστες είναι αυτές της ηθικής νομοθεσίας της Παλαιάς Διαθήκης. Η Παλαιά Διαθήκη σε ποιόν ανήκει; Αν σπεύσετε να μου πείτε στον περιούσιο λαό, τότε θά συμφωνήσω.
Όμως ποιός είναι ο περιούσιος λαός; O Ισραήλ ήταν ο περιούσιος λαός; Η Εκκλησία του Χριστού, της οποίας είμεθα μέλη (Σώμα Χριστού) είναι ο περιούσιος λαός. Σ' αυτόν τον κορμό με κεφαλή το Χριστό, σ' αυτό το σώμα που έχει κεφαλή το Χριστό, ανήκει η Παλαιά Διαθήκη. Δεν την χαρίζουμε σε κανένα. Δεν έχει γραφτεί από άνθρωπο η Παλαιά Διαθήκη. Χέρια ανθρώπινα κατέγραψαν, συγγραφέας είναι το Άγιο Πνεύμα, το οποίο παλαιά ελάλησε στους Πατέρες και έπειτα με το «Εγώ λέγω υμίν» δια στόματος του ενανθρωπήσαντος Λόγου Θεού, του Θεανθρώπου. Σ' αυτό το χώρο ανήκει η Παλαιά Διαθήκη. Είναι λόγος Θεού που ανήκει εις την Εκκλησία και δεν τη χαρίζουμε ποτέ.
Το σχέδιο του Θεού επεφύλαξε σε μας τους Έλληνες ένα ρόλο πάρα πολύ σημαντικό για την Παλαιά Διαθήκη. 260 χρόνια περίπου πριν από την ενανθρώπηση, η θεία πρόνοια οικονόμησε τα πράγματα ώστε να γίνει σε χώρο ειδωλολατρικό, στην Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων, η περίφημη μετάφραση των εβδομήκοντα. Πώς συνειδητοποιήσαμε εμείς, την ευθύνη, οφειλή που έχουμε γι' αυτή την προτίμηση της πρόνοιας του Θεού να διαδραματίσουμε τέτοιο ρόλο; Τι κάναμε εμείς οι Έλληνες τη γλώσσα μας; Ξεκίνησε το κακό από την κορυφή της πολιτείας, από την κατάργηση δια νόμου της καθαρεύουσας και της ελληνικής γλώσσας, ώστε να αποκοπεί εν τέλει ο λαός του Θεού από την επαφή του με τα κείμενα της Αγίας Γραφής. Όποιος τελείωνε το κατοχικό σχολειό ήταν σε θέση να διαβάσει την Καινή Διαθήκη χωρίς πρόβλημα. Μας απέκοψαν από την προσβασή μας στη Γραφή, μας απέκοψαν από την προσβασή μας στους Πατέρες.
Η μετάφραση των Εβδομήκοντα είναι το ιερότατο κείμενο της Εκκλησίας μας, το
οποίο προσέλαβε η Εκκλησία του Χριστού από τα πρώτα της βήματα, ιδιαίτερα με τον
Απόστολο Παύλο και τη χρησιμοποίησε για τη διάδοση του Ευαγγελίου.
Η Καινή Διαθήκη είναι η συνέχεια της Παλαιάς. Πώς μπορείς να διαβάσεις την συνέχεια χωρίς να έχεις την αρχή; Π.χ. στο επεισόδιο με το Φίλιππο και τον αξιωματούχο τον Αιθίοπα: Ο Φίλιππος ανέβηκε στην άμαξα που έφερε τον επίσημο αξιωματούχο Αιθίοπα, ο οποίος διάβαζε στην ελληνική -η ελληνική τότε ήταν επίσημη γλώσσα του πολιτισμένου κόσμου- ρωτάει ο Φίλιππος τον Αιθίοπα: «Άρα γινώσκεις α αναγινώσκεις;» Του ζητάει ο Αιθίοπας του Φιλίππου να εξηγήσει το κείμενο στην ελληνική, διότι υπέθεσε ότι ο Φίλιππος γνώριζε την ελληνική για ν' αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο. Το κείμενο των εβδομήκοντα διάβαζε ο Αιθίοπας και δι' αυτού του κειμένου ο Φίλιππος έκανε χριστιανό τον Αιθίοπα αξιωματούχο. Τότε δεν υπήρχε ακόμη η Καινή Διαθήκη. Στα πρώτα βήματα, στις πρώτες δεκαετίες δεν υπήρχε. Η Καινή Διαθήκη άρχισε να διαβάζεται αρκετά αργότερα από τα 60 πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού. Διαβάζονταν κομμάτια της Καινής Διαθήκης. Το πότε γράφτηκε η Αποκάλυψη είναι γνωστό. Και το τελευταίο Ευαγγέλιο. Πότε απετελέσθη ο κανών; Τι υπήρχε μέχρι τότε; Τι διαβαζόταν;
Αυτό που υπάρχει και τώρα και θέλουν να μας το περιθωριοποιήσουν, να μας το
εκβάλλουν ως «απόβλητο». Είναι αυτονόητο ότι αυτή η προσπάθεια. είναι εκ του
πονηρού, πρόκειται για πόλεμο εναντίον των πηγών της πίστεώς μας.
Πώς εμφανίζεται η Παλαιά Διαθήκη στη ζωή της Εκκλησίας; Ας ξεκινήσουμε από τη
δογματική διδασκαλία. Περί ανθρώπου η Καινή Διαθήκη δε λέει τίποτα. Περί του
γάμου και διαζυγίου, ο Χριστός παραπέμπει στο πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως,
στίχος 27: «Ουκ απ' αρχής ο Θεός άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς». Μόνο για τον
άνθρωπο ισχύει αυτό; Τι λέει περί του Θεού, όχι του Τριαδικού και περί του
κόσμου η Καινή Διαθήκη; Δε λέει τίποτα, γιατί τα λέει η Παλαιά Διαθήκη. Το
ίδιο ισχύει για την πτώση του ανθρώπου και την αμαρτία. Όλ' αυτά οδηγούν στην
αντίληψη του σχεδίου του πονηρού, ο οποίος μας οδηγεί και συζητά τα αυτονόητα.
Τα αυτονόητα δεν πρέπει να τα συζητάμε. Τι λέει η Καινή Διαθήκη περί του
Τριαδικού; Τη Χριστολογία το Τριαδικό, αλλά και η Χριστολογία ερείδεται, πατάει
στην Παλαια Διαθήκη: Το «τάδε λέγει Κύριος» της Παλαιάς Διαθήκης των Προφητών
πάει στο «κατά τας Γραφάς» της Καινής Διαθήκης. «Ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό
Ησαίου (ή Ιερεμίου) του Προφήτου λέγοντος» κ.ο.κ. Και όταν ρωτούν το Χριστό για
το θαύμα τι λεει; Στον Ιωνά παραπέμπει. Τι λέει περί του κόσμου η Καινή Διαθήκη,
πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος; Τίποτα.
Τα λέει όλα η Παλαιά Διαθήκη. Και τι κάνει η εκκλησία «εν Πνεύματι Αγίω»; Όταν
διατυπώνει το Σύμβολο της Πίστεως από πού έπρεπε να ξεκινήσει; Από την Παλαιά
Διαθήκη θα. ξεκίναγε. «Πιστεύω εις ένα Θεό Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού
και γης ορατών τε πάντων και αοράτων» (Παλαιά Διαθήκη). Τι άλλο λέει περί Θεού
Πατρός το Σύμβολο της Πίστεως; Ό,τι λέει η Παλαιά Διαθήκη..... Και στη συνέχεια
ερχόμαστε και «.... εις έναν Κύριον» και κάνει το Σύμβολο της Πίστεως αναφορά
στην Παλαιά Διαθήκη: «κατά τας Γραφάς...», «και εις το Πνεύμα το Άγιον... το
λαλήσαν δια των Προφητών...». Μας βάζουν λοιπόν να συζητήσουμε για το Σύμβολο
της Πίστεως, ν' αναθεωρήσουμε δηλ. το Σύμβολο της Πίστεως, να πετάξουμε
ο,τιδήποτε εβραϊκό από εκεί μέσα.
Στη λατρεία της Εκκλησίας αν αποβάλλουμε τα εβραϊκά θα πρέπει να καταργήσουμε
στη μικρή παράκληση το «Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου». Επίσης το «Ελέησον
με ο Θεός κατά το μέγα έλεος σου» θα έπρεπε να είναι απόβλητο. Η θεία πρόνοια
οικονόμησε στην γλώσσα την ελληνική να μεταφραστούν όλα αυτά. Ακόμη οι ευχές, η
λατρεία, η υμνογραφία, κ.λ.π. στηρίζονται στις ωδές και αυτές είναι ωδές της
πρώτης Γραφής, η οποία είναι η Παλαιά Διαθήκη. Και στην εικονογραφία ποιός είναι
o συμβολισμός της Αγίας Τριάδος; Όπως την παρουσιάζουν κάποια φραγκοφερμένα
δημιουργήματα ή με την απεικόνιση της φιλοξενίας του Αβραάμ, όπως την απέδωσε ο
Ρουμπλιώφ, μαθητής του δικού μας Θεοφάνους; Όταν λέμε ότι η Εκκλησία είναι
Κιβωτός, πού παραπέμπουμε; Μας ζητούν να καταργήσουμε τον Ησαΐα και να
ξαναγράψουμε όλη την Μεγάλη Εβδομάδα, γιατί η Μεγάλη Εβδομάδα είναι ένα
χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο μέσα στη ζωή της Εκκλησίας είναι η Παλαιά
Διαθήκη. Στη Μεγάλη Παρασκευή, στην πιο ιερή μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας,
διαβάζουμε στις Ώρες Ψαλμούς και Προφητείες και στον Εσπερινό διαβάζουμε μέχρι
να φτάσουμε στο λόγο του Σταυρού, από την Παλαιά Διαθήκη. Και το Μεγάλο Σάββατο
ακούμε τα αναγνώσματα των Τριών Παίδων, κ.α.
Όποιος θέλει να δει τη θέση της Παλαιάς Διαθήκης στο Χριστιανισμό, ας έλθει στην
Ορθόδοξη Εκκλησία κι ας δει το Χριστιανισμό το γνήσιο, τη συνέχεια της Αρχαίας
Εκκλησίας που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία ανόθευτη και ας ακούσει ποιά είναι η
θέση της Παλαιάς Διαθήκης στη ζωή της αρχαίας Εκκλησίας, στο κήρυγμα του Χριστού
και των Αποστόλων γενικά. Έχουμε ευτυχώς διατηρήσει ανόθευτο ό,τι μας παραδόθηκε
από τους Πατέρες μας κι αυτοί παρέλαβαν συνεπώς κι εμείς παρελάβαμε από το πρώτο
ποίμνιο, την πρώτη Εκκλησία τον αρχιποίμενα Χριστό, και τους Αγίους Αποστόλους.
Στις ερωτήσεις ποιός έγραψε ένα κείμενο, πότε το έγραψε, πού το έγραψε και γιατί
γράφτηκε ένα κείμενο, είναι
απαραίτητο να απαντήσει κάποιος: Εμείς λέμε ότι
γράφτηκε από το Άγιο Πνεύμα. Η Παλαιά Διαθήκη είναι Λόγος
Θεού. Ο Λόγος του Θεού
ντύνεται τον λόγο τον ανθρώπινο. Αρχικά γράφτηκε στη γλώσσα την εβραϊκή και
καταξιωθήκαμε να μεταφραστεί στη γλώσσα την ελληνική. Εμείς ποτέ δεν είπαμε ότι
η Βίβλος είναι η επιστήμη
αλλά είπαμε ότι η Βίβλος δε συγκρούεται με την επιστήμη. Η Βίβλος αποκαλύπτει
υπερφυσικές αλήθειες, πολλές φορές ντυμένες με το κοσμοείδωλο, με την
πολιτισμική κατάσταση της εποχής, στην οποία κάνει τομές όταν καταργεί π.χ. τις
ανθρωποθυσίες με τη θυσία του Αβραάμ. Ο Θεός θέλει την ανθρώπινη καρδιά, αλλά
για να φτάσει ο άνθρωπος σ' αυτό το σημείο πρέπει να περάσει και από τα στάδια
τα γνωστά.
Σε μία παχυλοτάτη ειδωλολατρία η Παλαιά Διαθήκη 1.000 χρόνια πριν από το δικό μας χρυσό αιώνα, κηρύσσει μονοθεΐα. Δε φθάνει αυτό, πρέπει να λύσει κι όλα τα επιστημονικά θέματα. Και τι μένει για τον άνθρωπο με το «κατακυριεύσατε» στο πρώτο κεφάλαιο της Γεννέσεως, όταν δημιουργεί τον άνθρωπο. Συγκρούσεις τέτοιες υπάρχουν στο μυαλό αυτών που τις επιθυμούν. Την εποχή εκείνη ίσχυε νόμος του Χαμουραμπί, o οποίος έλεγε «εάν τολμήσει κανείς από την τελευταία κατηγορία ν' αγγίξει ή να υβρίσει κάποιον της πρώτης, φονεύεται. Η Παλαιά Διαθήκη λέει «οφθαλμό αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος». Τέτοια γνώση έχουν oι άνθρωποι που στρέφονται εναντίον της Παλαιάς Διαθήκης, ώστε μιλούν ότι η Παλαιά Διαθήκη μιλά για αυτοδικία και ότι λέει να βγάζει ο ένας το μάτι του άλλου και να κόψουμε τη γλώσσα εκείνου που έκοψε τη δική μας γλώσσα και να σκοτώσουμε εκείνον που σκότωσε (το δικό μας άνθρωπο). Η Παλαιά Διαθήκη δε λέει τέτοια πράγματα. Η Παλαιά Διαθήκη λέει ότι πρέπει να είναι όλοι ίσοι απέναντι του νόμου και ο δικαστής πρέπει να μη προσωποληπτεί κι ο δικαστής πρέπει να αποδίδει το ίσο. Είναι ο περίφημος νόμος της ανταποδόσεως που δεν εφαρμόζεται από τον ίδιο τον παθόντα αλλά από το δικαστή, ο οποίος έχει μπροστά του τον άνθρωπο που έκανε κάτι και εκείνον o οποίος έπαθε κάτι. Καί πρέπει να αποδώσει δικαιοσύνη και στον ένα και στον άλλο. Του δίνει λοιπόν το μέτρο αυτός ο νόμος. Έτσι θα καταλάβουμε τη συγγραφή στά υψηλά νοήματα της Αποκαλύψεως κι όχι στις λεπτομέρειες τις ιστορικές. Η Παλαιά Διαθήκη μας δίνει υπερφυσικές αλήθειες: να μου αποκαλύψει τον Θεό, τον ένα, τον ζώντα, τον Αληθινό, μας αποκαλύπτει πώς ήρθαμε στον κόσμο και γιατί ήρθαμε στον κόσμο, μας αποκαλύπτει ποιός είναι ο αίτιος του κόσμου, της υπάρξεώς μας κ.λ.π.
Η Παλαιά Διαθήκη τον «ένδοξο βασιλέα» Δαβίδ τον απογυμνώνει, δεν τον ωραιοποιεί,
δείχνει τις αμαρτίες του, αλλά δείχνει και την μετάνοιά του, τον συγκλονισμό του
δείχνει και ορθώς αποδίδεται εις εκείνον το «ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα
έλεός σου». Θέλει να εκφράσει κάτι άλλο πιο σπουδαίο από τον συγγραφέα αυτός ο
Ψαλμός. Ποιός είναι o Δαβίδ. Στο αίμα του μέσα ρέει αίμα Μωάβ (Μωαβίτης) γιατί η
προ-γιαγιά του ήταν η Ρούθ.
Το Λόγο του Θεού τον κρατούμε ανόθευτο, είμαστε
ασυμβίβαστοι, είμαστε ειρηνικοί, δεν παίρνουμε ρόπαλα στο χέρι, οπλιζόμαστε όμως
με την πανοπλία της αλήθειας και σ' αυτό τον κόσμο το γεμάτο πειρασμούς και τους
ύπουλους εχθρούς που έρχονται ως «προβατόσχημοι λύκοι», όπως έλεγε ο π. Αντώνιος
(1),
πορευόμαστε αταλάντευτοι, αποβλέποντες εις Εκείνον με την ενότητα της πίστεως
και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος.
ΣΗΜΗΩΣΕΙΣ:
(1) Αλεβιζόπουλος
ΠΗΓΕΣ:
http://www.i-m-attikis.gr/html/gr/mainpage/maingr.html
|
|
|